Devriye — Hasan İpek

MADRABAZ Yazamayan iki satır yazıyı Yıllarını verenleri hor görür Yıldızlara çalım satar dem tutar Önündeki hendekleri zor görür Boş konuşur kimseye söz düşürmez Ne söylesen bildiğini şaşırmaz Sanırsın ki çok dürüsttür aşırmaz Ahlak sıfır her nesneyi kâr görür Tutmaz olur sendeleyip düşeni Kışın donup yazın korda pişeni Ekmeğinin arkasından koşanı Kibir vardır konuşmayı hor görür DERMANİ yim ben bu işe şaşarım Yıllar yılı bu yollarda koşarım Yeri gelir sendeleyip düşerim El uzatıp kaldırmayı ar görür

Madrabaz Yazamayan iki satır yazıyı Yıllarını verenleri hor görür Yıldızlara çalım satar dem tutar Önündeki hendekleri zor görür Boş konuşur kimseye söz düşürmez Ne söylesen bildiğini şaşırmaz Sanırsın ki çok dürüsttür aşırmaz Ahlak sıfır her nesneyi kâr görür Tutmaz olur sendeleyip düşeni Kışın donup yazın korda pişeni Ekmeğinin arkasından koşanı Kibir vardır konuşmayı hor görür Dermani yim ben bu işe şaşarım Yıllar yılı bu yollarda koşarım Yeri gelir sendeleyip düşerim El uzatıp kaldırmayı ar görür

MadrabazYazamayan iki satır yazıyıYıllarını verenleri hor görürYıldızlara çalım satar dem tutarÖnündeki hendekleri zor görür Boş konuşur kimseye söz düşürmezNe söylesen bildiğini şaşırmazSanırsın ki çok dürüsttür aşırmazAhlak sıfır her nesneyi kâr görür Tutmaz olur sendeleyip düşeniKışın donup yazın korda pişeniEkmeğinin arkasından koşanıKibir vardır konuşmayı hor görür Dermani yim ben bu işe şaşarımYıllar yılı bu yollarda koşarımYeri gelir sendeleyip düşerimEl uzatıp kaldırmayı ar görür

Evvelen kalbim geç kaldı sevgiye Hayat güneş misaliydi Gelinciklere vurur ışığı gölgelerini bırakırdı yere Doğmadan önce ışık tutar seni besler büyütür bakar nefes aldırır sonra da gölgeni bırakırdı geriye Bende ilk büyüyorum sanmıştım ta ki geç varılmış kalınmışlıkları fark etmeden önce Bir gün damarlarından sızan güneşi hissettiğinde unutmayasın senin de gölgen kalacak geriye Şimdi ben bu kitabımda baharlardan sızıp dilimi lal olarak topladığım vakitti Dalına nisan yağmuru düşünce unutmayasın beni