Din Eğitiminde Estetik Ahsen ul Amel — Ömer Demir

İslam insana estetik bir benlik ve öz zenginliği kazandıracak ilişkilerini düzenleyip yönetecek birçok estetik malzeme verir Bu anlamda din eğitiminin öğrenen açısından güzelleşme çabası öğreten açısından ise güzelleşirken güzelleştirme faaliyeti olduğu söylenebilir Dinin sınırlarını çizdiği estetik sorumluluk alanında insan güzelden güzellikten kendi güzelliğinden çevresini güzelleştirmeden sorumludur Bu nedenle din eğitiminin insan ruhuna ve yaşamına yapılan estetik bir müdahale olduğu söylenebilir Bu durum dini sorumlulukların estetik bir kaygı içerisinde gerçekleştirilmesini zorunlu kılar Estetik insanın dini sorumluluğunu gerçekleştirmesinde ihmal edilmeyecek bir alandır Din temelli estetik anlayışta insana bahşedilen hazır güzelliklerin farkında olması yanında insanın kendi emeği ve yetenekleri ile oluşturması yaşaması ve yaşatması gereken birçok güzellik söz konusudur Bu çalışma din eğitiminde davranış güzelliği ahsenu l amel çerçevesinde farkındalık oluşturmayı ve estetik bir bilinç geliştirmeyi amaçlamıştır