Divan Şiirinde Haz — Sadık Armutlu Erdem Sevimli

Divan Şiirinde Haz Zevkin Klasik Ötesi İfadesi adlı bu kitap Dehhânî den Nedîm e kadar uzanan edebi çizgide şairlerin şiirlerinde yer alan haz kavramını ortaya koymak amacıyla yazıldı Haz kavramının sözlüklerde ifade edildiği gibi hoşlanmak mutlu olmak hayattan kam almak gibi anlamlarından yola çıkılarak konu bu doğrultuda ele alındı Hazzın zevk anlamıyla eş değerde kullanımı olsa da Divan şairlerinin sınırsızca ve ölçüsüzce zevkler anlamında bu kavramı genellikle kullanmadıklarından hareket edildi ve bu kavramın mutlu olma duygusu temelinde klasik şiire mal olduğu gözlemlendi Bunun yanında hazzın sınırsız zevklerini içeren klasik ötesi duygu durumlarını ifade eden söylemlere de Divan şiirinde rastlanmaktadır Kitapta hazzın her iki söylemine de yer verildi ve her iki söylem biçiminde de haz zın mutlu olmak hoşlanmak zevk almak anlamlarını içerdiği görüldü Bu nedenle eserde zevk kavramını da içeren haz ismi tercih edildi ve konu bu ana tema doğrultusunda örneklerden hareketle ele alınıp işlendi Bu konunun da hayattan zevk alma sevgili şarap ve bahar gibi dinamikler çerçevesinde haz kavramına eklendiği ve edebi alanda yoğun bir kullanımı olduğu da görüldü Buna rağmen klasik şiirimizde bu önemli konu üzerinde yeterli ve derli toplu bir çalışmanın olmadığını dagözlemledik Bu çalışma bu alandaki boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır Bu amaçla kitapta haz kavramı sevgili şarap bahar gibi üç önemli haz unsuru kullanılarak detaylı anlatıldı Metin merkezli olarak beyitler üzerinden bu kavramların haz duygusu bağlamında analizleri yapıldı Bu unsurlardan sevgili estetik görünümünden bedensel cazibesine kadar ele alındı Şarap esriklik sarhoşluk hazzı olarak ele alındı Bahar ise fasl ı haz olarak yaşamı yenileyen yaşama zevk katan hoşnutluk veren yönleriyle işlendi Bütün bu unsurlar haz duygusu temelinde ele alındı Ayrıca çalışmaya Helenistik dönem Yunan felsefesinin ünlü hazcı filozofu Epikür ün düşünceleri de eklenmiştir Bunun nedeni bazı kaynaklarda klasik şiirin haz konusundaki kaynağı olarak lanse edilmesi olmuştur Hâlbuki kitapta vurgulandığı gibi klasik şiirin haz kavramının kaynağı Epiküryen felsefe değil hadarî felsefedir ve Doğu ya hastır Bu doğrultuda haz kavramı doğrultusunda şiirin hazcı kaynağına inilmiş klasik şiirin kronolojik anlamda hazcı birikimi ortaya konulmuştur Bunu yaparken de Divan şiirin beslendiği Arap şiirinde ve ondan etkilenen Fars şiirinde bu duygunun ilk kez ele alınıp işlendiği ve şiire yansıdığı da gösterildi Böylece bu kitapta üzerinde durulan şairlerin divan beyitleri aşk tutkulu şuh duygu ve arzular haz ve mutluluk kavramları başka bir ifadeyle haz dinamikleri üzerinden yorumlanarak açıklandı Bu yorum ve açıklamalar daha önce yapılmadığı için kitap bu konuda da önemli bir boşluğu doldurmaktadır Anadolu da ilk örneklerini vermeye başlayan Divan şiirinin içeriğine baktığımız zaman eğlence zevk ve hazza dayalı bir içeriğe sahip olduğu gözlenmektedir Biz de aynı gözlemleri yeni oluşan Fars şiirinde de görmekteyiz ancak bu şiirlerin asıl kaynağını Arap şiirinde aramak gerekmektedir Bu bağlamda bakıldığında müşterek bir olgu olarak Arap şiirinden aldığı temelle haz duygusunu içeren bu şiirler hem yeni Türk şiiri hem de yeni Fars şiiri oluşurken zevke dayalı duyguların maddi niteliklerle örülen yapısında taşıdıkları benzerliklerle ön plana çıkmışlardır Bu benzerlikler bazit bir taklitürünü değil zengin bir birikimin ürünüdür Bu birikimle haz 13 yüzyıldan Divan şiirinin ömrünü tamamladığı ana kadar pek çok şair tarafından her yüzyılda önemli temsilcileri eliyle ele alınıp işlendi Ahmedî Bâkî Yahyâ Mezâkî ve Nedîm de bu şairlerden en önemlileri olarak ön plandadır Bunları kitapta ele almamızın nedeni hazza dayalı duyguları gazellerinde ağırlıklı olarak ve büyük başarıyla ele almaları nedeniyledir Kitapta sadece söz konusu şairlerin değil klasik şiirde haz duygusunu ele alıp işleyen çok sayıda şairin şiirleri de incelenmiştir Eser bu yönüyle Divan şiirinin kronolojik anlamda haz birikimini de yansıtması yönüyle bir ilktir Bu tarihî süreç geniş manada ele alınıp işlenmediğinden dolayı bu konu hakkında örneklerle bilgi vermek okuyucuya sunmak ve bu konudaki büyük bir boşluğu doldurmak bu kitabın yazılma amaçlarından biri olmuştur

Divan Şiirinde Haz Zevkin Klasik Ötesi İfadesi adlı bu kitap Dehhânî den Nedîm e kadar uzanan edebi çizgide şairlerin şiirlerinde yer alan haz kavramını ortaya koymak amacıyla yazıldı Haz kavramının sözlüklerde ifade edildiği gibi hoşlanmak mutlu olmak hayattan kam almak gibi anlamlarından yola çıkılarak konu bu doğrultuda ele alındı Hazzın zevk anlamıyla eş değerde kullanımı olsa da Divan şairlerinin sınırsızca ve ölçüsüzce zevkler anlamında bu kavramı genellikle kullanmadıklarından hareket edildi ve bu kavramın mutlu olma duygusu temelinde klasik şiire mal olduğu gözlemlendi Bunun yanında hazzın sınırsız zevklerini içeren klasik ötesi duygu durumlarını ifade eden söylemlere de Divan şiirinde rastlanmaktadır Kitapta hazzın her iki söylemine de yer verildi ve her iki söylem biçiminde de haz zın mutlu olmak hoşlanmak zevk almak anlamlarını içerdiği görüldü Bu nedenle eserde zevk kavramını da içeren haz ismi tercih edildi ve konu bu ana tema doğrultusunda örneklerden hareketle ele alınıp işlendi Bu konunun da hayattan zevk alma sevgili şarap ve bahar gibi dinamikler çerçevesinde haz kavramına eklendiği ve edebi alanda yoğun bir kullanımı olduğu da görüldü Buna rağmen klasik şiirimizde bu önemli konu üzerinde yeterli ve derli toplu bir çalışmanın olmadığını dagözlemledik Bu çalışma bu alandaki boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır Bu amaçla kitapta haz kavramı sevgili şarap bahar gibi üç önemli haz unsuru kullanılarak detaylı anlatıldı Metin merkezli olarak beyitler üzerinden bu kavramların haz duygusu bağlamında analizleri yapıldı Bu unsurlardan sevgili estetik görünümünden bedensel cazibesine kadar ele alındı Şarap esriklik sarhoşluk hazzı olarak ele alındı Bahar ise fasl ı haz olarak yaşamı yenileyen yaşama zevk katan hoşnutluk veren yönleriyle işlendi Bütün bu unsurlar haz duygusu temelinde ele alındı Ayrıca çalışmaya Helenistik dönem Yunan felsefesinin ünlü hazcı filozofu Epikür ün düşünceleri de eklenmiştir Bunun nedeni bazı kaynaklarda klasik şiirin haz konusundaki kaynağı olarak lanse edilmesi olmuştur Hâlbuki kitapta vurgulandığı gibi klasik şiirin haz kavramının kaynağı Epiküryen felsefe değil hadarî felsefedir ve Doğu ya hastır Bu doğrultuda haz kavramı doğrultusunda şiirin hazcı kaynağına inilmiş klasik şiirin kronolojik anlamda hazcı birikimi ortaya konulmuştur Bunu yaparken de Divan şiirin beslendiği Arap şiirinde ve ondan etkilenen Fars şiirinde bu duygunun ilk kez ele alınıp işlendiği ve şiire yansıdığı da gösterildi Böylece bu kitapta üzerinde durulan şairlerin divan beyitleri aşk tutkulu şuh duygu ve arzular haz ve mutluluk kavramları başka bir ifadeyle haz dinamikleri üzerinden yorumlanarak açıklandı Bu yorum ve açıklamalar daha önce yapılmadığı için kitap bu konuda da önemli bir boşluğu doldurmaktadır Anadolu da ilk örneklerini vermeye başlayan Divan şiirinin içeriğine baktığımız zaman eğlence zevk ve hazza dayalı bir içeriğe sahip olduğu gözlenmektedir Biz de aynı gözlemleri yeni oluşan Fars şiirinde de görmekteyiz ancak bu şiirlerin asıl kaynağını Arap şiirinde aramak gerekmektedir Bu bağlamda bakıldığında müşterek bir olgu olarak Arap şiirinden aldığı temelle haz duygusunu içeren bu şiirler hem yeni Türk şiiri hem de yeni Fars şiiri oluşurken zevke dayalı duyguların maddi niteliklerle örülen yapısında taşıdıkları benzerliklerle ön plana çıkmışlardır Bu benzerlikler bazit bir taklitürünü değil zengin bir birikimin ürünüdür Bu birikimle haz 13 yüzyıldan Divan şiirinin ömrünü tamamladığı ana kadar pek çok şair tarafından her yüzyılda önemli temsilcileri eliyle ele alınıp işlendi Ahmedî Bâkî Yahyâ Mezâkî ve Nedîm de bu şairlerden en önemlileri olarak ön plandadır Bunları kitapta ele almamızın nedeni hazza dayalı duyguları gazellerinde ağırlıklı olarak ve büyük başarıyla ele almaları nedeniyledir Kitapta sadece söz konusu şairlerin değil klasik şiirde haz duygusunu ele alıp işleyen çok sayıda şairin şiirleri de incelenmiştir Eser bu yönüyle Divan şiirinin kronolojik anlamda haz birikimini de yansıtması yönüyle bir ilktir Bu tarihî süreç geniş manada ele alınıp işlenmediğinden dolayı bu konu hakkında örneklerle bilgi vermek okuyucuya sunmak ve bu konudaki büyük bir boşluğu doldurmak bu kitabın yazılma amaçlarından biri olmuştur

Divan Şiirinde Haz Zevkin Klasik Ötesi İfadesi adlı bu kitap Dehhânî den Nedîm e kadar uzanan edebi çizgide şairlerin şiirlerinde yer alan haz kavramını ortaya koymak amacıyla yazıldı Haz kavramının sözlüklerde ifade edildiği gibi hoşlanmak mutlu olmak hayattan kam almak gibi anlamlarından yola çıkılarak konu bu doğrultuda ele alındı Hazzın zevk anlamıyla eş değerde kullanımı olsa da Divan şairlerinin sınırsızca ve ölçüsüzce zevkler anlamında bu kavramı genellikle kullanmadıklarından hareket edildi ve bu kavramın mutlu olma duygusu temelinde klasik şiire mal olduğu gözlemlendi Bunun yanında hazzın sınırsız zevklerini içeren klasik ötesi duygu durumlarını ifade eden söylemlere de Divan şiirinde rastlanmaktadır Kitapta hazzın her iki söylemine de yer verildi ve her iki söylem biçiminde de haz zın mutlu olmak hoşlanmak zevk almak anlamlarını içerdiği görüldü Bu nedenle eserde zevk kavramını da içeren haz ismi tercih edildi ve konu bu ana tema doğrultusunda örneklerden hareketle ele alınıp işlendi Bu konunun da hayattan zevk alma sevgili şarap ve bahar gibi dinamikler çerçevesinde haz kavramına eklendiği ve edebi alanda yoğun bir kullanımı olduğu da görüldü Buna rağmen klasik şiirimizde bu önemli konu üzerinde yeterli ve derli toplu bir çalışmanın olmadığını dagözlemledik Bu çalışma bu alandaki boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır Bu amaçla kitapta haz kavramı sevgili şarap bahar gibi üç önemli haz unsuru kullanılarak detaylı anlatıldı Metin merkezli olarak beyitler üzerinden bu kavramların haz duygusu bağlamında analizleri yapıldı Bu unsurlardan sevgili estetik görünümünden bedensel cazibesine kadar ele alındı Şarap esriklik sarhoşluk hazzı olarak ele alındı Bahar ise fasl ı haz olarak yaşamı yenileyen yaşama zevk katan hoşnutluk veren yönleriyle işlendi Bütün bu unsurlar haz duygusu temelinde ele alındı Ayrıca çalışmaya Helenistik dönem Yunan felsefesinin ünlü hazcı filozofu Epikür ün düşünceleri de eklenmiştir Bunun nedeni bazı kaynaklarda klasik şiirin haz konusundaki kaynağı olarak lanse edilmesi olmuştur Hâlbuki kitapta vurgulandığı gibi klasik şiirin haz kavramının kaynağı Epiküryen felsefe değil hadarî felsefedir ve Doğu ya hastır Bu doğrultuda haz kavramı doğrultusunda şiirin hazcı kaynağına inilmiş klasik şiirin kronolojik anlamda hazcı birikimi ortaya konulmuştur Bunu yaparken de Divan şiirin beslendiği Arap şiirinde ve ondan etkilenen Fars şiirinde bu duygunun ilk kez ele alınıp işlendiği ve şiire yansıdığı da gösterildi Böylece bu kitapta üzerinde durulan şairlerin divan beyitleri aşk tutkulu şuh duygu ve arzular haz ve mutluluk kavramları başka bir ifadeyle haz dinamikleri üzerinden yorumlanarak açıklandı Bu yorum ve açıklamalar daha önce yapılmadığı için kitap bu konuda da önemli bir boşluğu doldurmaktadır Anadolu da ilk örneklerini vermeye başlayan Divan şiirinin içeriğine baktığımız zaman eğlence zevk ve hazza dayalı bir içeriğe sahip olduğu gözlenmektedir Biz de aynı gözlemleri yeni oluşan Fars şiirinde de görmekteyiz ancak bu şiirlerin asıl kaynağını Arap şiirinde aramak gerekmektedir Bu bağlamda bakıldığında müşterek bir olgu olarak Arap şiirinden aldığı temelle haz duygusunu içeren bu şiirler hem yeni Türk şiiri hem de yeni Fars şiiri oluşurken zevke dayalı duyguların maddi niteliklerle örülen yapısında taşıdıkları benzerliklerle ön plana çıkmışlardır Bu benzerlikler bazit bir taklitürünü değil zengin bir birikimin ürünüdür Bu birikimle haz 13 yüzyıldan Divan şiirinin ömrünü tamamladığı ana kadar pek çok şair tarafından her yüzyılda önemli temsilcileri eliyle ele alınıp işlendi Ahmedî Bâkî Yahyâ Mezâkî ve Nedîm de bu şairlerden en önemlileri olarak ön plandadır Bunları kitapta ele almamızın nedeni hazza dayalı duyguları gazellerinde ağırlıklı olarak ve büyük başarıyla ele almaları nedeniyledir Kitapta sadece söz konusu şairlerin değil klasik şiirde haz duygusunu ele alıp işleyen çok sayıda şairin şiirleri de incelenmiştir Eser

Sadık Armutlu tarafından kaleme alınan Divan Şiirinde Haz Fenomen Yayıncılık eseri olarak okurlarla buluşuyor Divan Şiirinde Haz Sadık Armutlu Kitap Özeti Divan Şiirinde Haz Zevkin Klasik Ötesi İfadesi adlı bu kitap Dehhânî den Nedîm e kadar uzanan edebi çizgide şairlerin şiirlerinde yer alan haz kavramını ortaya koymak amacıyla yazıldı Haz kavramının sözlüklerde ifade edildiği gibi hoşlanmak mutlu olmak hayattan kam almak gibi anlamlarından yola çıkılarak konu bu doğrultuda ele alındı Hazzın zevk anlamıyla eş değerde kullanımı olsa da Divan şairlerinin sınırsızca ve ölçüsüzce zevkler anlamında bu kavramı genellikle kullanmadıklarından hareket edildi ve bu kavramın mutlu olma duygusu temelinde klasik şiire mal olduğu gözlemlendi Bunun yanında hazzın sınırsız zevklerini içeren klasik ötesi duygu durumlarını ifade eden söylemlere de Divan şiirinde rastlanmaktadır Kitapta hazzın her iki söylemine de yer verildi ve her iki söylem biçiminde de haz zın mutlu olmak hoşlanmak zevk almak anlamlarını içerdiği görüldü Bu nedenle eserde zevk kavramını da içeren haz ismi tercih edildi ve konu bu ana tema doğrultusunda örneklerden hareketle ele alınıp işlendi Bu konunun da hayattan zevk alma sevgili şarap ve bahar gibi dinamikler çerçevesinde haz kavramına eklendiği ve edebi alanda yoğun bir kullanımı olduğu da görüldü Buna rağmen klasik şiirimizde bu önemli konu üzerinde yeterli ve derli toplu bir çalışmanın olmadığını dagözlemledik Bu çalışma bu alandaki boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır Bu amaçla kitapta haz kavramı sevgili şarap bahar gibi üç önemli haz unsuru kullanılarak detaylı anlatıldı Metin merkezli olarak beyitler üzerinden bu kavramların haz duygusu bağlamında analizleri yapıldı Bu unsurlardan sevgili estetik görünümünden bedensel cazibesine kadar ele alındı Şarap esriklik sarhoşluk hazzı olarak ele alındı Bahar ise fasl ı haz olarak yaşamı yenileyen yaşama zevk katan hoşnutluk veren yönleriyle işlendi Bütün bu unsurlar haz duygusu temelinde ele alındı Ayrıca çalışmaya Helenistik dönem Yunan felsefesinin ünlü hazcı filozofu Epikür ün düşünceleri de eklenmiştir Bunun nedeni bazı kaynaklarda klasik şiirin haz konusundaki kaynağı olarak lanse edilmesi olmuştur Hâlbuki kitapta vurgulandığı gibi klasik şiirin haz kavramının kaynağı Epiküryen felsefe değil hadarî felsefedir ve Doğu ya hastır Bu doğrultuda haz kavramı doğrultusunda şiirin hazcı kaynağına inilmiş klasik şiirin kronolojik anlamda hazcı birikimi ortaya konulmuştur Bunu yaparken de Divan şiirin beslendiği Arap şiirinde ve ondan etkilenen Fars şiirinde bu duygunun ilk kez ele alınıp işlendiği ve şiire yansıdığı da gösterildi Böylece bu kitapta üzerinde durulan şairlerin divan beyitleri aşk tutkulu şuh duygu ve arzular haz ve mutluluk kavramları başka bir ifadeyle haz dinamikleri üzerinden yorumlanarak açıklandı Bu yorum ve açıklamalar daha önce yapılmadığı için kitap bu konuda da önemli bir boşluğu doldurmaktadır Anadoluda ilk örneklerini vermeye başlayan Divan şiirinin içeriğine baktığımız zaman eğlence zevk ve hazza dayalı bir içeriğe sahip olduğu gözlenmektedir Biz de aynı gözlemleri yeni oluşan Fars şiirinde de görmekteyiz ancak bu şiirlerin asıl kaynağını Arap şiirinde aramak gerekmektedir Bu bağlamda bakıldığında müşterek bir olgu olarak Arap şiirinden aldığı temelle haz duygusunu içeren bu şiirler hem yeni Türk şiiri hem de yeni Fars şiiri oluşurken zevke dayalı duyguların maddi niteliklerle örülen yapısında taşıdıkları benzerliklerle ön plana çıkmışlardır Bu benzerlikler bazit bir taklitür Yayınevi Fenomen Yayıncılık Yazar Sadık Armutlu Sayfa 360 Sayfa Kağıt 2 Hamur Boyut 16 00x24 00 cm Basım Yılı 2022 Barkod 9786257351270 Kategori Klasikler Osmanlı Tarihi

Divan Şiirinde Haz Zevkin Klasik Ötesi İfadesi adlı bu kitap Dehhânî den Nedîm e kadar uzanan edebi çizgide şairlerin şiirlerinde yer alan haz kavramını ortaya koymak amacıyla yazıldı Haz kavramının sözlüklerde ifade edildiği gibi hoşlanmak mutlu olmak hayattan kam almak gibi anlamlarından yola çıkılarak konu bu doğrultuda ele alındı Hazzın zevk anlamıyla eş değerde kullanımı olsa da Divan şairlerinin sınırsızca ve ölçüsüzce zevkler anlamında bu kavramı genellikle kullanmadıklarından hareket edildi ve bu kavramın mutlu olma duygusu temelinde klasik şiire mal olduğu gözlemlendi Bunun yanında hazzın sınırsız zevklerini içeren klasik ötesi duygu durumlarını ifade eden söylemlere de Divan şiirinde rastlanmaktadır Kitapta hazzın her iki söylemine de yer verildi ve her iki söylem biçiminde de haz zın mutlu olmak hoşlanmak zevk almak anlamlarını içerdiği görüldü Bu nedenle eserde zevk kavramını da içeren haz ismi tercih edildi ve konu bu ana tema doğrultusunda örneklerden hareketle ele alınıp işlendi Bu konunun da hayattan zevk alma sevgili şarap ve bahar gibi dinamikler çerçevesinde haz kavramına eklendiği ve edebi alanda yoğun bir kullanımı olduğu da görüldü Buna rağmen klasik şiirimizde bu önemli konu üzerinde yeterli ve derli toplu bir çalışmanın olmadığını dagözlemledik Bu çalışma bu alandaki boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır Bu amaçla kitapta haz kavramı sevgili şarap bahar gibi üç önemli haz unsuru kullanılarak detaylı anlatıldı Metin merkezli olarak beyitler üzerinden bu kavramların haz duygusu bağlamında analizleri yapıldı Bu unsurlardan sevgili estetik görünümünden bedensel cazibesine kadar ele alındı Şarap esriklik sarhoşluk hazzı olarak ele alındı Bahar ise fasl ı haz olarak yaşamı yenileyen yaşama zevk katan hoşnutluk veren yönleriyle işlendi Bütün bu unsurlar haz duygusu temelinde ele alındı Ayrıca çalışmaya Helenistik dönem Yunan felsefesinin ünlü hazcı filozofu Epikür ün düşünceleri de eklenmiştir Bunun nedeni baz

Divan Şiirinde Haz Zevkin Klasik Ötesi İfadesi adlı bu kitap Dehhânî den Nedîm e kadar uzanan edebi çizgide şairlerin şiirlerinde yer alan haz kavramını ortaya koymak amacıyla yazıldı Haz kavramının sözlüklerde ifade edildiği gibi hoşlanmak mutlu olmak hayattan kam almak gibi anlamlarından yola çıkılarak konu bu doğrultuda ele alındı Hazzın zevk anlamıyla eş değerde kullanımı olsa da Divan şairlerinin sınırsızca ve ölçüsüzce zevkler anlamında bu kavramı genellikle kullanmadıklarından hareket edildi ve bu kavramın mutlu olma duygusu temelinde klasik şiire mal olduğu gözlemlendi Bunun yanında hazzın sınırsız zevklerini içeren klasik ötesi duygu durumlarını ifade eden söylemlere de Divan şiirinde rastlanmaktadır Kitapta hazzın her iki söylemine de yer verildi ve her iki söylem biçiminde de haz zın mutlu olmak hoşlanmak zevk almak anlamlarını içerdiği görüldü Bu nedenle eserde zevk kavramını da içeren haz ismi tercih edildi ve konu bu ana tema doğrultusunda örneklerden hareketle ele alınıp işlendi Bu konunun da hayattan zevk alma sevgili şarap ve bahar gibi dinamikler çerçevesinde haz kavramına eklendiği ve edebi alanda yoğun bir kullanımı olduğu da görüldü Buna rağmen klasik şiirimizde bu önemli konu üzerinde yeterli ve derli toplu bir çalışmanın olmadığını dagözlemledik Bu çalışma bu alandaki boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır Bu amaçla kitapta haz kavramı sevgili şarap bahar gibi üç önemli haz unsuru kullanılarak detaylı anlatıldı Metin merkezli olarak beyitler üzerinden bu kavramların haz duygusu bağlamında analizleri yapıldı Bu unsurlardan sevgili estetik görünümünden bedensel cazibesine kadar ele alındı Şarap esriklik sarhoşluk hazzı olarak ele alındı Bahar ise fasl ı haz olarak yaşamı yenileyen yaşama zevk katan hoşnutluk veren yönleriyle işlendi Bütün bu unsurlar haz duygusu temelinde ele alındı Ayrıca çalışmaya Helenistik dönem Yunan felsefesinin ünlü hazcı filozofu Epikür ün düşünceleri de eklenmiştir Bunun nedeni bazı kaynaklarda klasik şiirin haz konusundaki kaynağı olarak lanse edilmesi olmuştur Hâlbuki kitapta vurgulandığı gibi klasik şiirin haz kavramının kaynağı Epiküryen felsefe değil hadarî felsefedir ve Doğu ya hastır Bu doğrultuda haz kavramı doğrultusunda şiirin hazcı kaynağına inilmiş klasik şiirin kronolojik anlamda hazcı birikimi ortaya konulmuştur Bunu yaparken de Divan şiirin beslendiği Arap şiirinde ve ondan etkilenen Fars şiirinde bu duygunun ilk kez ele alınıp işlendiği ve şiire yansıdığı da gösterildi Böylece bu kitapta üzerinde durulan şairlerin divan beyitleri aşk tutkulu şuh duygu ve arzular haz ve mutluluk kavramları başka bir ifadeyle haz dinamikleri üzerinden yorumlanarak açıklandı Bu yorum ve açıklamalar daha önce yapılmadığı için kitap bu konuda da önemli bir boşluğu doldurmaktadır Anadolu da ilk örneklerini vermeye başlayan Divan şiirinin içeriğine baktığımız zaman eğlence zevk ve hazza dayalı bir içeriğe sahip olduğu gözlenmektedir Biz de aynı gözlemleri yeni oluşan Fars şiirinde de görmekteyiz ancak bu şiirlerin asıl kaynağını Arap şiirinde aramak gerekmektedir Bu bağlamda bakıldığında müşterek bir olgu olarak Arap şiirinden aldığı temelle haz duygusunu içeren bu şiirler hem yeni Türk şiiri hem de yeni Fars şiiri oluşurken zevke dayalı duyguların maddi niteliklerle örülen yapısında taşıdıkları benzerliklerle ön plana çıkmışlardır Bu benzerlikler bazit bir taklitürünü değil zengin bir birikimin ürünüdür Bu birikimle haz 13 yüzyıldan Divan şiirinin ömrünü tamamladığı ana kadar pek çok şair tarafından her yüzyılda önemli temsilcileri eliyle ele alınıp işlendi Ahmedî Bâkî Yahyâ Mezâkî ve Nedîm de bu şairlerden en önemlileri olarak ön plandadır Bunları kitapta ele almamızın nedeni hazza dayalı duyguları gazellerinde ağırlıklı olarak ve büyük başarıyla ele almaları nedeniyledir Kitapta sadece söz konusu şairlerin değil klasik şiirde haz duygusunu ele alıp işleyen çok sayıda şairin şiirleri de incelenmiştir Eser bu yönüyle Divan şiirinin kronolojik anlamda haz birikimini de yansıtması yönüyle bir ilktir Bu tarihî süreç geniş manada ele alınıp işlenmediğinden dolayı bu konu hakkında örneklerle bilgi vermek okuyucuya sunmak ve bu konudaki büyük bir boşluğu doldurmak bu kitabın yazılma amaçlarından biri olmuştur