Diyar ı Vuslat — Perihan Koçyiğit

Hasretin oluk oluk akarken Diyar ı vuslattı gözlerin Kirpiklerim hissetti yokluğunu bir de ellerim Hasret iken resmine bile bakmaya Issız bir sessizlikti yüreğim Uzatsam elimi dokunur muyum Saçının bir tek teline Duyar mısın adımı kalp atışlarında Diner mi ola sana olan vuslatım Hicazkâr ömrümün Soğuk iklimlerinde dolaşır adımların Kar beyazı ellerimin üşüyen ayazlarında Sana çıkıyor bütün yollarım Vuslat nehrinin kıyı boylarında Seni bekliyor çaresiz umutlarım Kumral saçlarına sokulurken ay ışığı Gölgene dokunuyor parmaklarım Leyli zamanlardan kalma gülüşlerimde Yalnızlığıma ağlar takvimler Prangalar vurulu yüreğimle Kimsesizliğimin altında ezilir çaresizliğim Beşeriyet ufkunun sonsuzluğunda Nefessiz kalır Senlerim Dipsiz kuyu gibi Sözlerime tutsak olur cümleler Hasretinden savaş çıkarır İçimdeki orduların Gülüşlerini düşlerimde görüyorum her gece