Doğurma Beni Naime — Duygu Harmancı

İnsan bir kere ölür Naime Ben senin karnında yaşıyordum Doğdum Sen bana göz ucuyla bile bakmadın Öldüm Dirildim Bazı hayatlar doğar doğmaz gömülür Bazı çocuklar nefes almayı öğrenmeden susmayı öğrenir Ve bazı kadınlar kendi bedenlerinde başkasının acısıyla yaşlanır Suskun hayatların kırık dökük direnişlerin ve bastırılmış çığlıkların içinden doğan bu öyküler ölümle doğum arasında gezinen karakterleriyle okuru bir tüfeğin soğuk namlusuna bir vagonun uğultulu koridoruna bir çocuğun sesi kesilmiş oyunlarına götürüyor Her öykü yüzünü başka tarafa çeviren bir toplumun tutamadığı aynası gibi Her satır insanı insan yapan şeyin unutulmuş bir parçasını dürtüyor

İnsan bir kere ölür Naime Ben senin karnında yaşıyordum Doğdum Sen bana göz ucuyla bile bakmadın Öldüm Dirildim Bazı hayatlar doğar doğmaz gömülür Bazı çocuklar nefes almayı öğrenmeden susmayı öğrenir Ve bazı kadınlar kendi bedenlerinde başkasının acısıyla yaşlanır Suskun hayatların kırık dökük direnişlerin ve bastırılmış çığlıkların içinden doğan bu öyküler ölümle doğum arasında gezinen karakterleriyle okuru bir tüfeğin soğuk namlusuna bir vagonun uğultulu koridoruna bir çocuğun sesi kesilmiş oyunlarına götürüyor Her öykü yüzünü başka tarafa çeviren bir toplumun tutamadığı aynası gibi Her satır insanı insan yapan şeyin unutulmuş bir parçasını dürtüyor

İnsan bir kere ölür Naime Ben senin karnında yaşıyordum Doğdum Sen bana göz ucuyla bile bakmadın Öldüm Dirildim Bazı hayatlar doğar doğmaz gömülür Bazı çocuklar nefes almayı öğrenmeden susmayı öğrenir Ve bazı kadınlar kendi bedenlerinde başkasının acısıyla yaşlanır Suskun hayatların kırık dökük direnişlerin ve bastırılmış çığlıkların içinden doğan bu öyküler ölümle doğum arasında gezinen karakterleriyle okuru bir tüfeğin soğuk namlusuna bir vagonun uğultulu koridoruna bir çocuğun sesi kesilmiş oyunlarına götürüyor Her öykü yüzünü başka tarafa çeviren bir toplumun tutamadığı aynası gibi Her satır insanı insan yapan şeyin unutulmuş bir parçasını dürtüyor

İnsan bir kere ölür Naime Ben senin karnında yaşıyordum Doğdum Sen bana göz ucuyla bile bakmadın Öldüm Dirildim Bazı hayatlar doğar doğmaz gömülür Bazı çocuklar nefes almayı öğrenmeden susmayı öğrenir Ve bazı kadınlar kendi bedenlerinde başkasının acısıyla yaşlanır Suskun hayatların kırık dökük direnişlerin ve bastırılmış çığlıkların içinden doğan bu öyküler ölümle doğum arasında gezinen karakterleriyle okuru bir tüfeğin soğuk namlusuna bir vagonun uğultulu koridoruna bir çocuğun sesi kesilmiş oyunlarına götürüyor Her öykü yüzünü başka tarafa çeviren bir toplumun tutamadığı aynası gibi Her satır insanı insan yapan şeyin unutulmuş bir parçasını dürtüyor

İnsan bir kere ölür Naime Ben senin karnında yaşıyordum Doğdum Sen bana göz ucuyla bile bakmadın Öldüm Dirildim Bazı hayatlar doğar doğmaz gömülür Bazı çocuklar nefes almayı öğrenmeden susmayı öğrenir Ve bazı kadınlar kendi bedenlerinde başkasının acısıyla yaşlanır Suskun hayatların kırık dökük direnişlerin ve bastırılmış çığlıkların içinden doğan bu öyküler ölümle doğum arasında gezinen karakterleriyle okuru bir tüfeğin soğuk namlusuna bir vagonun uğultulu koridoruna bir çocuğun sesi kesilmiş oyunlarına götürüyor Her öykü yüzünü başka tarafa çeviren bir toplumun tutamadığı aynası gibi Her satır insanı insan yapan şeyin unutulmuş bir parçasını dürtüyor