Dönemeç — Nilüfer Akıngül

Gözün karası keşke silebilse bahtın karasını Doğumla başlayan yolculuk ölüm denen hüzünle nihayetlenmeden güle oynaya mutluluğu yakalayıp sarılsa insan Bir defa dizinde uyuyabilse huzurun Fotoğraf çekinirken poz derdine düşmeden içinden geldiği gibi gülebilse O zaman yaşamanın günlerle kayda geçen tarihi belki de anlam kazanır