Dünya Tiyatrosunun Unutulmayan Kadın Oyuncuları — Hayrettin Filiz

Şurada sahnede kendimi terkedilmiş çok büyük düşlerle yapayalnız hissediyorum Hüzünlü bir sisin içinde koşuşturanları görüyorum Maskeli insanlar dünyasının telaşı bu Oysa ki ömrümce anlattım bir tiyatro oyunu gerçek yaşamın hızıyla gelişir sahne aydınlandığı an hiçbir şeyi düzeltemezsin artık Neyse odur Her şey söylendiği gibi gerçektir daha nasıl anlatmalı bilmem ki Hamlet in ölürken mırıldandığı gibi geriye sessizlik kalır sadece Demek ki biraz sonra salonun ışıkları sönecek ve oyun bitecek Zamanı geldi Bu dünyadan ışıklar içinde ve hafifçe uçup gitmeliyim Tıpkı tragedyaların sonunda seyirci nasıl gönlü hüzünle dolu alkışlamak için ölmemi bekliyorsa öyle Kadınlar kadınlar beni bir çocuğu sever gibi sevdiler Erkekler aşk dolu Ben de bu yüzden aşklarımın her birini bir çocuk nasıl severse öyle sevdim Hepsini sevdim Hepinizi Bir gece Bir ömür Ne fark eder ki Hepinizi yanıma çağırıyorum Tek başıma ölmemeliyim Ve ben krallığını yitirmiş ünvansız Ben ki bir hayaletten farksız Görkemli orduların önünde koşturamam Göksel kahramanları kovalayamam artık Ama umut edebilirim ben bir oyuncuyum Aşkların ve öfkelerin çocuğuyum Hayrettin Filiz in Sarah Bernhardt adlı oyununun final sahnesinden 2006 Tanıtım Bülteninden

Şurada sahnede kendimi terkedilmiş çok büyük düşlerle yapayalnız hissediyorum Hüzünlü bir sisin içinde koşuşturanları görüyorum Maskeli insanlar dünyasının telaşı bu Oysa ki ömrümce anlattım bir tiyatro oyunu gerçek yaşamın hızıyla gelişir sahne aydınlandığı an hiçbir şeyi düzeltemezsin artık Neyse odur Her şey söylendiği gibi gerçektir daha nasıl anlatmalı bilmem ki Hamlet in ölürken mırıldandığı gibi geriye sessizlik kalır sadece Demek ki biraz sonra salonun ışıkları sönecek ve oyun bitecek Zamanı geldi Bu dünyadan ışıklar içinde ve hafifçe uçup gitmeliyim Tıpkı tragedyaların sonunda seyirci nasıl gönlü hüzünle dolu alkışlamak için ölmemi bekliyorsa öyle Kadınlar kadınlar beni bir çocuğu sever gibi sevdiler Erkekler aşk dolu Ben de bu yüzden aşklarımın her birini bir çocuk nasıl severse öyle sevdim Hepsini sevdim Hepinizi Bir gece Bir ömür Ne fark eder ki Hepinizi yanıma çağırıyorum Tek başıma ölmemeliyim Ve ben krallığını yitirmiş ünvansızBen ki bir hayaletten farksız Görkemli orduların önünde koşturamam Göksel kahramanları kovalayamam artık Ama umut edebilirim ben bir oyuncuyum Aşkların ve öfkelerin çocuğuyum

Şurada sahnede kendimi terkedilmiş çok büyük düşlerle yapayalnız hissediyorum Hüzünlü bir sisin içinde koşuşturanları görüyorum Maskeli insanlar dünyasının telaşı bu Oysa ki ömrümce anlattım bir tiyatro oyunu gerçek yaşamın hızıyla gelişir sahne aydınlandığı an hiçbir şeyi düzeltemezsin artık Neyse odur Her şey söylendiği gibi gerçektir daha nasıl anlatmalı bilmem ki Hamlet in ölürken mırıldandığı gibi geriye sessizlik kalır

Şurada sahnede kendimi terkedilmiş çok büyük düşlerle yapayalnız hissediyorum Hüzünlü bir sisin içinde koşuşturanları görüyorum Maskeli insanlar dünyasının telaşı bu Oysa ki ömrümce anlattım bir tiyatro oyunu gerçek yaşamın hızıyla gelişir sahne aydınlandığı an hiçbir şeyi düzeltemezsin artık Neyse odur Her şey söylendiği gibi gerçektir daha nasıl anlatmalı bilmem ki Hamlet in ölürken mırıldandığı gibi geriye sessizlik kalır sadece Demek ki biraz sonra salonun ışıkları sönecek ve oyun bitecek Zamanı geldi Bu dünyadan ışıklar içinde ve hafifçe uçup gitmeliyim Tıpkı tragedyaların sonunda seyirci nasıl gönlü hüzünle dolu alkışlamak için ölmemi bekliyorsa öyle Kadınlar kadınlar beni bir çocuğu sever gibi sevdiler Erkekler aşk dolu Ben de bu yüzden aşklarımın her birini bir çocuk nasıl severse öyle sevdim Hepsini sevdim Hepinizi Bir gece Bir ömür Ne fark eder ki Hepinizi yanıma çağırıyorum Tek başıma ölmemeliyim Ve ben krallığını yitirmiş ünvansızBen ki bir hayaletten farksız Görkemli orduların önünde koşturamam Göksel kahramanları kovalayamam artık Ama umut edebilirim ben bir oyuncuyum Aşkların ve öfkelerin çocuğuyum

Şurada sahnede kendimi terkedilmiş çok büyük düşlerle yapayalnız hissediyorum Hüzünlü bir sisin içinde koşuşturanları görüyorum Maskeli insanlar dünyasının telaşı bu Oysa ki ömrümce anlattım bir tiyatro oyunu gerçek yaşamın hızıyla gelişir sahne aydınlandığı an hiçbir şeyi düzeltemezsin artık Neyse odur Her şey söylendiği gibi gerçektir daha nasıl anlatmalı bilmem ki Hamlet in ölürken mırıldandığı gibi geriye sessizlik kalır sadece Demek ki biraz sonra salonun ışıkları sönecek ve oyun bitecek Zamanı geldi Bu dünyadan ışıklar içinde ve hafifçe uçup gitmeliyim Tıpkı tragedyaların sonunda seyirci nasıl gönlü hüzünle dolu alkışlamak için ölmemi bekliyorsa öyle Kadınlar kadınlar beni bir çocuğu sever gibi sevdiler Erkekler aşk dolu Ben de bu yüzden aşklarımın her birini bir çocuk nasıl severse öyle sevdim Hepsini sevdim Hepinizi Bir gece Bir ömür Ne fark eder ki Hepinizi yanıma çağırıyorum Tek başıma ölmemeliyim Ve ben krallığını yitirmiş ünvansızBen ki bir hayaletten farksız Görkemli orduların önünde koşturamam Göksel kahramanları kovalayamam artık Ama umut edebilirim ben bir oyuncuyum Aşkların ve öfkelerin çocuğuyum Hayrettin Filiz in Sarah Bernhardt adlı oyununun final sahnesinden 2006 Tanıtım Bülteninden