Dünyanın Güzel Birşeyi — Vural Uzundağ

sessizlik geceye bakan çavlan gibi akıyor kentin sırtında durduğum yamaçta gittikçe alçalan dolunay gölgemde hâlâ kambur bir susmayla iniyorum hışım içre duvarlardan ben değil miydim odalardan odalara nefessiz koşan