Düşünce Düşlenir İmzalı — Dücane Cündioğlu

İMZALI KİTAPLAR STOKLARLA SINIRLIDIR İSME ÖZEL iMZALI DEĞİLDİR Vaslından ayrı n ola kanın dökülse gül gül Ben gülbün i firâkım bu fasıldır baharım Bu bir bülbülün çığlığı değil Öyle ya bülbül gülün semtindeki yabancı âşığın adı hakikat âşığının adı Güle tutku ile bağlanan gülden beslenen ve gülden beslendikçe nağmelerine revnak veren hakikat âşığının Oysa bu beyitteki hüznün sahibi güle yaklaşan onu uzaktan seven sırf bu uzaklık sebebiyle onu önlenemez bir tutkuyla tutmak isteyen bülbül gibi genç bir âşığın değil bilâkis gülü her daim kavrayan onun hep yanında olan onun sadece açışını değil soluşunu da yapraklarını döküşünü de izleyen hatta ona hayat vermişken onu elleriyle gömmek zorunda kalanın çığlığı Güle gülden yakın gülbünün Gülbün i firakın Yani bu çığlık başkalarının değil sadece gül dalının çığlığı gülün dalının çığlığı

İMZALI KİTAPLAR STOKLARLA SINIRLIDIR Oğlunun kendisine birkaç saat evvel satın almış olduğu şapkasıyla birlikte trenin penceresinden başını dışarı çıkarıp sarktığını gören baba birkaç kez oğlunu ikaz etmiş içeri girmesi için Fakat küçük afacan babasının uyarılarını duymazlıktan gelip rüzgârla arasındaki oyuna devam etmiş baba ne kadar Oğlum yapma içeri gir şapkanı düşüreceksin dediyse de küçük afacanı ikna etmesi mümkün olmamış En nihayet sabrı tükenen baba çocuğun fark edemeyeceği bir şekilde başından şapkayı kapıp Bak gördün mü demiş Ben seni uyarmıştım işte sonunda şapkanı düşürdün Şapkasını kaybettiğini sanan çocuk tabii bu duruma çok üzülmüş ve gözünde iki damla yaşla tam da mahzun mahzun yerine oturacakken babası elinde tuttuğu şapkayı ona gösterip Al şu şapkanı bakalım Fakat bir daha da sakın trenin penceresinden başını çıkarıp sarkma olur mu diye oğluna tenbihte bulunmuş Çocuk babasının elinden sevinçle şapkasını alıp bir süre uslu uslu oturmuş VE çok geçmeden tekrar pencereye koşmuş heyecanla şapkasını dışarı fırlattıktan sonra babasına yalvaran gözlerle bakıp şöyle demiş Babacığım N olur demin yaptığının aynısını bir daha yapsana

İMZALI KİTAPLAR STOKLARLA SINIRLIDIR Oğlunun kendisine birkaç saat evvel satın almış olduğu şapkasıyla birlikte trenin penceresinden başını dışarı çıkarıp sarktığını gören baba birkaç kez oğlunu ikaz etmiş içeri girmesi için Fakat küçük afacan babasının uyarılarını duymazlıktan gelip rüzgârla arasındaki oyuna devam etmiş baba ne kadar Oğlum yapma içeri gir şapkanı düşüreceksin dediyse de küçük afacanı ikna etmesi mümkün olmamış En nihayet sabrı tükenen baba çocuğun fark edemeyeceği bir şekilde başından şapkayı kapıp Bak gördün mü demiş Ben seni uyarmıştım işte sonunda şapkanı düşürdün Şapkasını kaybettiğini sanan çocuk tabii bu duruma çok üzülmüş ve gözünde iki damla yaşla tam da mahzun mahzun yerine oturacakken babası elinde tuttuğu şapkayı ona gösterip Al şu şapkanı bakalım Fakat bir daha da sakın trenin penceresinden başını çıkarıp sarkma olur mu diye oğluna tenbihte bulunmuş Çocuk babasının elinden sevinçle şapkasını alıp bir süre uslu uslu oturmuş VE çok geçmeden tekrar pencereye koşmuş heyecanla şapkasını dışarı fırlattıktan sonra babasına yalvaran gözlerle bakıp şöyle demiş Babacığım N 39 olur demin yaptığının aynısını bir daha yapsana

İMZALI KİTAPLAR STOKLARLA SINIRLIDIR İSME ÖZEL iMZALI DEĞİLDİR Vaslından ayrı n ola kanın dökülse gül gül Ben gülbün i firâkım bu fasıldır baharım Bu bir bülbülün çığlığı değil Öyle ya bülbül gülün semtindeki yabancı âşığın adı hakikat âşığının adı Güle tutku ile bağlanan gülden beslenen ve gülden beslendikçe nağmelerine revnak veren hakikat âşığının Oysa bu beyitteki hüznün sahibi güle yaklaşan onu uzaktan seven sırf bu uzaklık sebebiyle onu önlenemez bir tutkuyla tutmak isteyen bülbül gibi genç bir âşığın değil bilâkis gülü her daim kavrayan onun hep yanında olan onun sadece açışını değil soluşunu da yapraklarını döküşünü de izleyen hatta ona hayat vermişken onu elleriyle gömmek zorunda kalanın çığlığı Güle gülden yakın gülbünün Gülbün i firakın Yani bu çığlık başkalarının değil sadece gül dalının çığlığı gülün dalının çığlığı

İMZALI KİTAPLAR STOKLARLA SINIRLIDIR Oğlunun kendisine birkaç saat evvel satın almış olduğu şapkasıyla birlikte trenin penceresinden başını dışarı çıkarıp sarktığını gören baba birkaç kez oğlunu ikaz etmiş içeri girmesi için Fakat küçük afacan babasının uyarılarını duymazlıktan gelip rüzgârla arasındaki oyuna devam etmiş baba ne kadar Oğlum yapma içeri gir şapkanı düşüreceksin dediyse de küçük afacanı ikna etmesi mümkün olmamış En nihayet sabrı tükenen baba çocuğun fark edemeyeceği bir şekilde başından şapkayı kapıp Bak gördün mü demiş Ben seni uyarmıştım işte sonunda şapkanı düşürdün Şapkasını kaybettiğini sanan çocuk tabii bu duruma çok üzülmüş ve gözünde iki damla yaşla tam da mahzun mahzun yerine oturacakken babası elinde tuttuğu şapkayı ona gösterip Al şu şapkanı bakalım Fakat bir daha da sakın trenin penceresinden başını çıkarıp sarkma olur mu diye oğluna tenbihte bulunmuş Çocuk babasının elinden sevinçle şapkasını alıp bir süre uslu uslu oturmuş VE çok geçmeden tekrar pencereye koşmuş heyecanla şapkasını dışarı fırlattıktan sonra babasına yalvaran gözlerle bakıp şöyle demiş Babacığım N olur demin yaptığının aynısını bir daha yapsana