Ebabil Öfkesi — Arif Mete

nasıl da hor gördü bizi ocağına düştüğümüz gurbet yosun tutmayı beceremeyen taşlar basarak bağrıma sabır yüklü süslü kervanlarla geçtim içimdeki çölü ve yorgun sözcüklerin doldurduğu zengin kafiyelerle kır çiçekleriyle değiştim toz duman içindeki gülü sesinden düşen ve yüreğinden dökülenleri topladım suçluyum dilsiz ve anlamsız sözcükler ele verdi beni insan insandan ne anlarsa ben de seni öyle anladım günahlarımız da büyümüştür biz büyüdükçe bilirim sılasız ve gurbetsiz göçebeyim burada yolcu değilim img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img