Ekmeğimi Kazanırken Kolektif — Kolektif

Bir işim var Şehrin ana caddesinde Moda kundura mağazasında çırak olarak çalışıyorum Patronum yüzü toprak renkli silik dişleri yeşilirnsi gözleri kirli su gibi bulanık tombulca ufak tefek bir adam Bana gözleri iyi görmüyor gibi geliyor Bundan emin olmak için yüzümü buruşturuyorum Donuk fakat sert bir sesle Yüzünü öyle buruşturma diyor Bulanık bakışlan görüyor muydu yoksa Bu beni kuşkulandınyordu ve bir türlü kestiremiyordum Belki de yüzümü buruşturduğumu sadece seziyordu Kalın dudaklannı belli belirsiz kıpırdatarak daha yavaş bir sesle Sana söylüyorum Yüzünü buruşturma ve sonra ellerinide kaşıma Şehrin birinci sınıf bir mağazasında çalışıyorsun Bunu da unutma Çırak dediğin kapının yanında durmalı bir heykel gibi dimdik diyor Bir heykelin ne olduğunu bilmiyorum Dirseklerime kadar kırmızı lekeler ve berelerle örtülü kollarımı kaşımaktan da kendimi alamıyorum Alerjim onlan acımasızca kemiriyor