Elazığ Harput Masalı — Mustafa Kiziroğlu

Harput un kadim topraklarında taşların bile birer hafızası rüzgârın ise anlatacak bir masalı vardır Mehmet geçmişin ağır yükünü omuzlarında taşıyan ejderhanın yutmaya geldiği ama taş kesildiği o efsanevi şehirde kendi içindeki zindanlara hapsolmuş bir çılgın dâhi Sevdiklerini birer bulut gibi gökyüzüne uğurladığından beri hayata dokunmaya korkan takıntılarını bir zırh gibi kuşanan ama yüreği karaleyleklerin beyaz bağrı kadar saf bir adam Solmaz İstanbul un yorgun maviliğinden kaçıp Harput un tozlu ve gizemli sokaklarına sığınan cübbesinde iliği olmayan ama vicdanının sesini her şeyin üzerinde tutan bir hâkim Bir pencereye değen küçük bir çakıl taşı sadece camı mı titretiyordu yoksa yıllardır suskun kalan kalpleri mi Pencereden gelen o taş bazen beklenen bir müjdedir bazen de dilsiz acıların feryadı Harput un eğik minaresinin gölgesinde zümrüt yeşili Fırat ın kıvrımlarında ve mavi elbiseli bir bez bebeğin hüzünlü bakışlarında adaletin sadakatin ve mucizelerin peşine düşmeye hazır mısınız Bu sadece bir aşk hikâyesi değil her biri yarım kalmış resmini tamamlamaya çalışan nursuzların karanlığına inat Tanrı nın gözlerine inanan insanların dostlukla müzikle ve sabırla örülmüş iyileşme destanıdır Kaldı ki burası dünya Burada bir şeyler hep yarım kalacak Ama belki de hayat o yarım kalmışlıkların arasındaki bir adımlık boşluğa cesaretle atlamaktır Harput un taşları dile geldiğinde tek bir soru yankılanır Sizin masalınız nerede başlıyor