Elle Tutulur İnanç — Mirza Araz

Bu çalışma Türkiye de dinin yalnızca inanç düşünce ve metinler üzerinden değil aynı zamanda nesneler mekânlar ve duyusal deneyimler aracılığıyla nasıl yaşandığını inceleyen bir maddi din material religion araştırmasıdır Eser din araştırmalarında yaygın olan metin merkezli ve normatif yaklaşımların gözden kaçırdığı maddi kültür unsurlarını görünür kılmayı amaçlamaktadır Çalışmanın temel sorusu inancın gündelik yaşam içerisinde hangi nesneler aracılığıyla somutlaştığı ve bu nesnelerin bireylerin dini deneyimlerini nasıl şekillendirdiğidir Araştırma Bruno Latour un Aktör Ağ Teorisi Birgit Meyer in Maddi Din yaklaşımı ve duyular sosyolojisi perspektiflerinden yararlanarak Türkiye deki dini nesneleri analiz etmektedir Tespih seccade cevşen muska levha çeyiz eşyaları hac ve umre hatıraları gibi geleneksel dini nesnelerin yanı sıra akıllı telefonlar Kur an uygulamaları sosyal medya içerikleri ve dijital ibadet pratikleri de inceleme kapsamına alınmıştır Eserde dini nesnelerin yalnızca pasif araçlar olmadığı hafıza taşıyıcısı kimlik kurucu duygusal destek sağlayıcı ve kutsalla ilişkiyi somutlaştırıcı işlevler üstlendiği savunulmaktadır Modernleşme ve sekülerleşme süreçlerinin dini nesneleri ortadan kaldırmadığı aksine yeni biçimlerde dönüştürdüğü ileri sürülmektedir Bu bağlamda dijital ekranlar ve sosyal medya platformları çağdaş dönemin yeni kutsal arayüzleri olarak değerlendirilmektedir Sonuç olarak çalışma Türkiye deki dini hayatın anlaşılabilmesi için nesnelerin bedenin ve duyuların ihmal edilmemesi gerektiğini ortaya koymakta inancın yalnızca zihinsel değil aynı zamanda maddi ve deneyimsel bir gerçeklik olduğunu göstermektedir

Bu çalışma Türkiye de dinin yalnızca inanç düşünce ve metinler üzerinden değil aynı zamanda nesneler mekânlar ve duyusal deneyimler aracılığıyla nasıl yaşandığını inceleyen bir maddi din material religion araştırmasıdır Eser din araştırmalarında yaygın olan metin merkezli ve normatif yaklaşımların gözden kaçırdığı maddi kültür unsurlarını görünür kılmayı amaçlamaktadır Çalışmanın temel sorusu inancın gündelik yaşam içerisinde hangi nesneler aracılığıyla somutlaştığı ve bu nesnelerin bireylerin dini deneyimlerini nasıl şekillendirdiğidir Araştırma Bruno Latour un Aktör Ağ Teorisi Birgit Meyer in Maddi Din yaklaşımı ve duyular sosyolojisi perspektiflerinden yararlanarak Türkiye deki dini nesneleri analiz etmektedir Tespih seccade cevşen muska levha çeyiz eşyaları hac ve umre hatıraları gibi geleneksel dini nesnelerin yanı sıra akıllı telefonlar Kur an uygulamaları sosyal medya içerikleri ve dijital ibadet pratikleri de inceleme kapsamına alınmıştır Eserde dini nesnelerin yalnızca pasif araçlar olmadığı hafıza taşıyıcısı kimlik kurucu duygusal destek sağlayıcı ve kutsalla ilişkiyi somutlaştırıcı işlevler üstlendiği savunulmaktadır Modernleşme ve sekülerleşme süreçlerinin dini nesneleri ortadan kaldırmadığı aksine yeni biçimlerde dönüştürdüğü ileri sürülmektedir Bu bağlamda dijital ekranlar ve sosyal medya platformları çağdaş dönemin yeni kutsal arayüzleri olarak değerlendirilmektedir Sonuç olarak çalışma Türkiye deki dini hayatın anlaşılabilmesi için nesnelerin bedenin ve duyuların ihmal edilmemesi gerektiğini ortaya koymakta inancın yalnızca zihinsel değil aynı zamanda maddi ve deneyimsel bir gerçeklik olduğunu göstermektedir

Bu çalışma Türkiye de dinin yalnızca inanç düşünce ve metinler üzerinden değil aynı zamanda nesneler mekânlar ve duyusal deneyimler aracılığıyla nasıl yaşandığını inceleyen bir maddi din material religion araştırmasıdır Eser din araştırmalarında yaygın olan metin merkezli ve normatif yaklaşımların gözden kaçırdığı maddi kültür unsurlarını görünür kılmayı amaçlamaktadır Çalışmanın temel sorusu inancın gündelik yaşam içerisinde hangi nesneler aracılığıyla somutlaştığı ve bu nesnelerin bireylerin dini deneyimlerini nasıl şekillendirdiğidir Araştırma Bruno Latour un Aktör Ağ Teorisi Birgit Meyer in Maddi Din yaklaşımı ve duyular sosyolojisi perspektiflerinden yararlanarak Türkiye deki dini nesneleri analiz etmektedir Tespih seccade cevşen muska levha çeyiz eşyaları hac ve umre hatıraları gibi geleneksel dini nesnelerin yanı sıra akıllı telefonlar Kur an uygulamaları sosyal medya içerikleri ve dijital ibadet pratikleri de inceleme kapsamına alınmıştır Eserde dini nesnelerin yalnızca pasif araçlar olmadığı hafıza taşıyıcısı kimlik kurucu duygusal destek sağlayıcı ve kutsalla ilişkiyi somutlaştırıcı işlevler üstlendiği savunulmaktadır Modernleşme ve sekülerleşme süreçlerinin dini nesneleri ortadan kaldırmadığı aksine yeni biçimlerde dönüştürdüğü ileri sürülmektedir Bu bağlamda dijital ekranlar ve sosyal medya platformları çağdaş dönemin yeni kutsal arayüzleri olarak değerlendirilmektedir Sonuç olarak çalışma Türkiye deki dini hayatın anlaşılabilmesi için nesnelerin bedenin ve duyuların ihmal edilmemesi gerektiğini ortaya koymakta inancın yalnızca zihinsel değil aynı zamanda maddi ve deneyimsel bir gerçeklik olduğunu göstermektedir

Bu çalışma Türkiye de dinin yalnızca inanç düşünce ve metinler üzerinden değil aynı zamanda nesneler mekânlar ve duyusal deneyimler aracılığıyla nasıl yaşandığını inceleyen bir maddi din material religion araştırmasıdır Eser din araştırmalarında yaygın olan metin merkezli ve normatif yaklaşımların gözden kaçırdığı maddi kültür unsurlarını görünür kılmayı amaçlamaktadır Çalışmanın temel sorusu inancın gündelik yaşam içerisinde hangi nesneler aracılığıyla somutlaştığı ve bu nesnelerin bireylerin dini deneyimlerini nasıl şekillendirdiğidir Araştırma Bruno Latour un Aktör Ağ Teorisi Birgit Meyer in Maddi Din yaklaşımı ve duyular sosyolojisi perspektiflerinden yararlanarak Türkiye deki dini nesneleri analiz etmektedir Tespih seccade cevşen muska levha çeyiz eşyaları hac ve umre hatıraları gibi geleneksel dini nesnelerin yanı sıra akıllı telefonlar Kur an uygulamaları sosyal medya içerikleri ve dijital ibadet pratikleri de inceleme kapsamına alınmıştır Eserde dini nesnelerin yalnızca pasif araçlar olmadığı hafıza taşıyıcısı kimlik kurucu duygusal destek sağlayıcı ve kutsalla ilişkiyi somutlaştırıcı işlevler üstlendiği savunulmaktadır Modernleşme ve sekülerleşme süreçlerinin dini nesneleri ortadan kaldırmadığı aksine yeni biçimlerde dönüştürdüğü ileri sürülmektedir Bu bağlamda dijital ekranlar ve sosyal medya platformları çağdaş dönemin yeni kutsal arayüzleri olarak değerlendirilmektedir Sonuç olarak çalışma Türkiye deki dini hayatın anlaşılabilmesi için nesnelerin bedenin ve duyuların ihmal edilmemesi gerektiğini ortaya koymakta inancın yalnızca zihinsel değil aynı zamanda maddi ve deneyimsel bir gerçeklik olduğunu göstermektedir