Ellerim Uzak — Kuzey Kaya

yüzümü asmıştım annemin ellerine kimliğim hayat telaşında unutulmuş kanın rengine çalardı annemin yokluğu gözlerim durmadan yıldızları özlerdi ellerimi arıyor yüzüm annem terk ettim kendimi çoğu yabancılaşmaktan kırdım her yanımı her gün defalarca durmadan yapbozdan ustaca dağılmış kimlik parçalarımla sustum meydan okumayan yorgunluklar içinde kayıp kimlik ilanı beni yanılgılar içinde yalnız bırakma korkağın tekiyim aşkın uçurumunda bir elimde elin bir elimde sıcaklığın yaşamak uğruna boyandım rengine biraz kırmızı