Emanet Sancı — Ümit Gür

Hudutların vardı sert kayalarla çizilmiş Ötüken avuçlarında gizlediğin bir diriliş sürüye karışmış aygırlar ve bir kısrak ten buğday kadar esmer otağıma düşen yangın kımızlar içiliyor ve sen geliyorsun dillere destan Ve bu atlılar kim gölgeleri adımlarının dibine düşmüş Ve ardın sıra pusatsızlar dövüşüyor Burası cenk meydanı mı Bıraktım kendimi şu asi rüzgâra Kılıçsız kalkansız mızraksız girdim savaş meydanına Kılıçlardan geçtim kılıçlar değmedi Mızraklardan geçtim mızraklar değmedi Kalkansız okların içinden geçtim oklar değmedi Gözüm takıldı şu gelen ay suretine bürünmüş peri miydi

Bir ben varım benden uzak Saatler kuruluyor vuslata Mahrum kalıyor saksıdaki çiçek ve toz oluyorum karışıyorum bulutlara Penceremi okşayan yağmur Sonra gövdene karışıyorum Çokça deniz çokça rüzgâr gibi