Epigraf Aysel — Merve Dağköylüoğlu

Akşamüstleri hüzündür Aysel Dört duvarı taş avluda birleşen bir ışık hüzün Bakma ona gir içeri Hüzünlere bakmak ayıptır oğlum Ve Aysel pencere kenarına tüneyen loş bir kedidir Hüzün bana gözyaşı Hüzün bana Yakup Hüzün bana bilmem ne Ama en çok da hüzün bana pencere kenarında akşamları mahmurlayan loş bir kedidir İşte İç değil hiç güveysinden hâllice yaşadım ve bir şair gibi öleceğim Ölünce ben hüznümü çıkarıp bir kapı arkasına asacaklar Artık kimsenin işitmediği ahşap gıcırtıya karışıp akıp gideceğim

Akşamüstleri hüzündür Aysel Dört duvarı taş avluda birleşen bir ışık hüzün Bakma ona gir içeri Hüzünlere bakmak ayıptır oğlum Ve Aysel pencere kenarına tüneyen loş bir kedidir Hüzün bana gözyaşı Hüzün bana Yakup Hüzün bana bilmem ne Ama en çok da hüzün bana pencere kenarında akşamları mahmurlayanloş bir kedidir İşte İç değil hiç güveysinden hâllice yaşadım ve bir şair gibi öleceğim Ölünce ben hüznümü çıkarıp bir kapı arkasına asacaklar Artık kimsenin işitmediği ahşap gıcırtıya karışıp akıp gideceğim

Akşamüstleri hüzündür Aysel Dört duvarı taş avluda birleşen bir ışık hüzün Bakma ona gir içeri Hüzünlere bakmak ayıptır oğlum Ve Aysel pencere kenarına tüneyen loş bir kedidir Hüzün bana gözyaşı Hüzün bana Yakup Hüzün bana bilmem ne Ama en çok da hüzün bana pencere kenarında akşamları mahmurlayan loş bir kedidir İşte İç değil hiç güveysinden hâllice yaşadım ve bir şair gibi öleceğim Ölünce ben hüznümü çıkarıp bir kapı arkasına asacaklar Artık kimsenin işitmediği ahşap gıcırtıya karışıp akıp gideceğim

Akşamüstleri hüzündür Aysel Dört duvarı taş avluda birleşen bir ışık hüzün Bakma ona gir içeri Hüzünlere bakmak ayıptır oğlum Ve Aysel pencere kenarına tüneyen loş bir kedidir Hüzün bana gözyaşı Hüzün bana Yakup Hüzün bana bilmem ne Ama en çok da hüzün bana pencere kenarında akşamları mahmurlayanloş bir kedidir İşte İç değil hiç güveysinden hâllice yaşadım ve bir şair gibi öleceğim Ölünce ben hüznümü çıkarıp bir kapı arkasına asacaklar Artık kimsenin işitmediği ahşap gıcırtıya karışıp akıp gideceğim

Akşamüstleri hüzündür Aysel Dört duvarı taş avluda birleşen bir ışık hüzün Bakma ona gir içeri Hüzünlere bakmak ayıptır oğlum Ve Aysel pencere kenarına tüneyen loş bir kedidir Hüzün bana gözyaşı Hüzün bana Yakup Hüzün bana bilmem ne Ama en çok da hüzün bana pencere kenarında akşamları mahmurlayan loş bir kedidir İşte İç değil hiç güveysinden hâllice yaşadım ve bir şair gibi öleceğim Ölünce ben hüznümü çıkarıp bir kapı arkasına asacaklar Artık kimsenin işitmediği ahşap gıcırtıya karışıp akıp gideceğim img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img