Erem — Ayşe Erem Mengenli

Bilsen de alabildiğine mavi olduğunu ışıksız kalınca simsiyah görünür deniz ve depderin Hiç bitmeyecek gibi gelir çırpınıp durursun Yorulunca anlarsın oysa çırpınmanın aslında batmak olduğunu İşte o andır kendini teslim edişin yakamozun parıltısına Işığını bulduğunda ise siyah laciverde döner Gün doğar Hayat masmavi olur ve her zamankinden daha berrak Bu hikâyeden sana kalan izi de artık çok seversin Çünkü o içindeki maviye yol aldığın çizgidir