Erik Ağaçlarının Gölgesinde — Oğuz Karakütük

Karanlık koridorun sonunda anne diye seslendi Tatlı bir kadın sesi oğlum deyince Barış heyecanlandı Sese doğru yaklaştı fakat yürüdükçe ses uzaklaşıyordu sanki Karanlık yutmuştu sesi Her yeri yutmuştu Arkasını döndü Küçük bir ışıltı büyüyerek ilerliyordu Sonra kızıl alevlere dönüştü Barış donup kaldı Hareket edemiyordu bir türlü Alevler bütün bedenini sardı Ateşin gürültüsü çığlıklarını bastırdı Yanıyordu bedeni Yanık etin kokusu genzini yakıyordu Kemiklerinin çatırdaması kulaklarını deliyor gözleri eriyen bedenini seyrediyordu Çaresizce çırpınmaya başladı Sanki karanlık bir güç bedenine çökmüş hareket etmesini engelliyordu Acı acı miyavlayan bir kedi sesi geldi uzaktan Kafasını çevirince siyah bir kedi kendisine bakıyordu Fırladı yataktan Terden sırılsıklam olmuştu yatağı yorganı Bir kabul daha atlatmıştı Ne ilk olacaktı ne de bu geceki son