Evren — Asya Nur Şener

Evren Karanlık çöküyor üzerime Evren bu gece de sessiz Dokunmuyor ellerime Değmiyor gözleri gözlerime Karanlık bir efsun gibi çöküyor geceye Evren bu gece de çok yalnız Kıyamıyorum kalbimdeki yerine Dokunamıyorum bende parlayan yıldıza Karanlık bir nefes kadar uzak bana Evren bu gece de sessiz İçime çekiyorum yaşamın karanlığını Gecenin sessizliğinde dinliyorum huzuru Karanlık anlatmakta zorlandığım kadar zarif Evren bu gece de çok nazik İki hoş sohbet ediyorum yalnızlığımla Görünüveriyor ay tam karşımda

Karanlık çöküyor üzerime Evren bu gece de sessiz Dokunmuyor ellerime Değmiyor gözleri gözlerime Karanlık bir efsun gibi çöküyor geceye Evren bu gece de çok yalnız Kıyamıyorum kalbimdeki yerine Dokunamıyorum parlayan yıldıza Karanlık bir nefes kadar uzak bana Evren bu gece de sessiz İçime çekiyorum yaşamın karanlığını Gecenin sessizliğinde dinliyorum huzuru Karanlık anlatmakta zorlandığım kadar zarif Evren bu gece de çok nazik İki hoş sohbet ediyorum yalnızlığımla

EvrenKaranlık çöküyor üzerime Evren bu gece de sessiz Dokunmuyor ellerime Değmiyor gözleri gözlerime Karanlık bir efsun gibi çöküyor geceye Evren bu gece de çok yalnız Kıyamıyorum kalbimdeki yerine Dokunamıyorum bende parlayan yıldıza Karanlık bir nefes kadar uzak bana Evren bu gece de sessiz İçime çekiyorum yaşamın karanlığını Gecenin sessizliğinde dinliyorum huzuru Karanlık anlatmakta zorlandığım kadar zarif Evren bu gece de çok nazik İki hoş sohbet ediyorum yalnızlığımla Görünüveriyor ay tam karşımda

Karanlık çöküyor üzerime Evren bu gece de sessiz Dokunmuyor ellerime Değmiyor gözleri gözlerime Karanlık bir efsun gibi çöküyor geceye Evren bu gece de çok yalnız Kıyamıyorum kalbimdeki yerine Dokunamıyorum parlayan yıldıza Karanlık bir nefes kadar uzak bana Evren bu gece de sessiz İçime çekiyorum yaşamın karanlığını Gecenin sessizliğinde dinliyorum huzuru Karanlık anlatmakta zorlandığım kadar zarif Evren bu gece de çok nazik İki hoş sohbet ediyorum yalnızlığımla

Evren Karanlık çöküyor üzerime Evren bu gece de sessiz Dokunmuyor ellerime Değmiyor gözleri gözlerime Karanlık bir efsun gibi çöküyor geceye Evren bu gece de çok yalnız Kıyamıyorum kalbimdeki yerine Dokunamıyorum bende parlayan yıldıza Karanlık bir nefes kadar uzak bana Evren bu gece de sessiz İçime çekiyorum yaşamın karanlığını Gecenin sessizliğinde dinliyorum huzuru Karanlık anlatmakta zorlandığım kadar zarif Evren bu gece de çok nazik İki hoş sohbet ediyorum yalnızlığımla Görünüveriyor ay tam karşımda