Gazetecilik Öyküleri — Sevgi Yiğit Karasu

Bu kitabın sayfalarını açtığınızda sadece siren seslerini alevleri ya da dumanı değil yüreğinde emanet duygusu taşıyan insanların sessiz adımlarını okuyacaksınız İtfaiyeci dediğimizde akla önce kırmızı araçlar kasklar hortumlar gelir Oysa bu meslek demirden çok dua su kadar merhamet üniformadan çok vicdan taşır Bu öykülerde kimi zaman bir apartman boşluğunda sıkışmış bir nefesle kimi zaman dağ başında donmasın diye beklenen iki gençle kimi zaman bir kedinin bir çocuğun bir mahallenin umuduyla karşılaşacaksınız Yangın sel kaza panik Hepsinin ortasında Önce can diyerek kendi korkusunu geri sıralara iten itfaiyecilerin dünyasına misafir olacaksınız

Bu kitap yüksek sesle anlatılmayan küçük hayat ayrıntılarının peşine düşen bir dinleme çabasıdır Huzurevi Öyküleri nde neon ışığında parlayan koridorlar camdaki buz çiçekleri tarçınlı bir bayram kurabiyesi eski bir Singer in pedalı kartotek çekmecesinde saklı bir numara keman kutusundan yayılan bir re bemol ve avluya düşen ince bir ışık hatıraların kapısını usulca aralıyor Biz de kapıyı gıcırdatmadan içeridekilerin onuruna gölge etmeden bakmaya çalışıyoruz Bu sayfalarda melodram değil gündeliğin hakiki ağırlığı var bir mendilin kenar dikişi serum damlasının ritmi paspas suyunun duruluğu terebentinin buğusu pipo kutusundan yükselen iyotla karışık koku Yaşlılık hastalık ve bakım kırılganlığın dili kadar direncin de diliyle saygıya yaslanarak anlatılıyor Huzurevi yalnızca sonların değil küçük başlangıçların da mekânı bir mektubun yeniden yazılışı üç basamaklık mikro zafer yanlış anlaşılmanın davranışla tamiri boş bir çerçevenin bilinçli tercihi Öyküler tam bir barışma vaat etmiyor fakat birbirini anlama ihtimalini yani insanın insana açtığı küçük payı çoğaltıyor Bu kitabı adlarını fısıltıyla taşıdığımız bütün sakinlere ve görünmeyen emeğiyle hayatı derleyip toplayan bakım çalışanlarına saygıyla sunuyoruz