Geldiler — Salih Altun

İnsan kendini evrenin merkezine koydu kendine sunulan tüm nimetleri sonsuz ve bedelsiz armağanlar olarak gördü Çağlar boyu Aç kurt gibi saldırdı Bir türlü doymadı Kırdı döktü yaktı yıktı Tükettikçe tükendi Sonunu düşünmedi Orada da durmadı Türdeşlerini kurt gibi içten içe kemirmeye başladı Sevgiyi saygıyı vefayı insanlığını unuttu Acı çektirdi çektirmeye devam ediyor Bu kitap vefasızlık simgesi insanoğlunun kendi yarasını sarma ve içindeki gerçek insanı arama yolculuğudur Bu yolculuğa birlikte çıkma çağrısıdır Liseden sonra köyüme hiç uğramadım biliyor musun dedi Yıllar önce izlediği bir filmden beynine çakılan bir söz geldi dilinin ucuna Ağlamak anlamaktır demişti filmin kahramanı O da ağladi Erkekler ağlamaz diyenlere inat hıçkıra hıçkıra ağladi hem de Anladığı belliydi Artık onu yargilamaya gerek yoktu Belli ki o kendini yargılarım ve gözyaşina mahkum etmişti