Gemi Elli Yıldır Sessiz Özel Mektupları ve Yazışmalarıyla Ölümünün 50 Yılında Yahya Kemal — Yahya Kemal Beyatlı

Gemi Elli Yıldır Sessiz Özel Mektupları ve Yazışmalarıyla Ölümünün 50 Yılında Yahya Kemal 13 Kasım 13 Aralık 2008 Yahya Kemalin ardında bıraktıklarını bize onun hayatında yaşadığı kaybediş ve kayboluşu ve bunlardan damıttığı büyük şiiri hatırlan Gemi Elli Yıldır Sessiz Özel mektupları ve yazışmalarıyla ölümünün 50 yılında Yahya Kemal sergisi 13 Kasım 13 Aralık tarihleri arasında Yapı Kredi Sermet Çifter Salonunda Sergiye eşlik eden sergi kitabı bu büyük şairin bilinmeyen yönlerini öğrenmek isteyenlere Tadımlık Cihan ve Ruh ya da Kaybolan Yolcudan Kalanlar Birisiyle tanışmak her şeyden önce onun varlığının bilincine varmaktır Yahya Kemal ise hayatıma yok olarak girdi 1 11 1958 adlı şiirimde anlattığım gibi beş yaşındaydım öğleden sonraydı hayatımdaki ilk ev olan Kurtuluştaki evimizde radyo oyun havaları çalarken üç tekerlekli bisikletime binmiş dolaşıyordum Sonra haberler başladı ve spikerin Yahya Kemal bir süredir tedavi görmekte olduğu Cerrahpaşa Hastanesinde bu sabah hayata gözlerini kapadı demesiyle annem Aaa deyip elini ağzına götürdü Böylelikle Türkçenin en büyük şairiyle bir kayıp artık olmayan birisi olarak tanıştım Şimdi bunun Yahya Kemal için ne kadar uygun olduğunu görebiliyorum Hiçbir zaman bir eve sahip olmadan belli bir işe girmeden evlenip yuva kurmadan kalıcı bağlar oluşturmadan hayatını akraba evlerinde öğrenci yurtlarında pansiyonlarda elçiliklerde otellerde geçiren şairin uzun bir kaybolup gidiş sergilediği söylenebilir Ortada oradan oraya savrulan bütün başka yolcu ve sürgünlerden Amerikadan ayrılıp İngiltereye yerleşen ama bu yabancı ülkede iki kez evlenen ve ikinci eşiyle çok mutlu olan Eliottan on altı yaşında terk ettiği Polonyaya yarım yüzyıl içinde yalnızca üç defa geri dönen ama hiç olmazsa sürgünde evi ve çocukları olan Conraddan o da hayatının son yıllarını bir otelde geçiren ama sevgili Verasından hiç ayrılmayan Nabokovdan bile daha yalnız kimsesiz aidiyetsiz birisi var Yahya Kemalin bu büyük ve esrarengiz yalnızlığını kaybediş Kalbimde bir hayâli kalıp kaybolan şehir veda Adalardan yaza ettik de vedâ ve ayrılıktan Senden boşalan bağrıma gözyaşları dolmuş oluşmuş gibi duran evrenini neye bağlayabiliriz Bazıları cevabın basit olduğunu Yahya Kemalin kişisel durumunun batılılaşma süreci içinde kimliğini kaybedip köklerinden koptuğu için başıboş bir şekilde sürüklenmekte olan bir ulusun bir bütün olarak içinde bulunduğu durumu yansıttığını söyleyeceklerdir Ama zaman zaman Yahya Kemalin kendisinin de başvurduğu bu açıklama bana bütünüyle inandırıcı gelmiyor Birincisi ulusal dramımız denilebilecek olan durumdan hepimiz az çok etkileniyoruz ama pek azımız Yahya Kemalin yersiz yurtsuz garip göçebe hayatını yaşıyoruz İkincisi de Yahya Kemal köklerimizden kopmamızdan bazen batılılaşmayı suçlarken bazen de öteden beri kimliğimizin ve köklerimizin bilincinde olmayan bir ulus olduğumuzu söylüyor ve bu açıdan Batılıların bizden çok farklı olduğunu vurgulayarak sorunun batılılaşmamızdan değil yeterince batılı olmamamızdan kaynaklandığını ileri sürüyor Dolayısıyla şairin batılılaşma ve kimlik sorunumuzla ilgili olarak söyledikleri herkes gibi bana da derin ve önemli gelse de içinde olduğu durumun açıklamasının bu alanda yattığını sanmıyorum Çok sevdiği vatan biz Aziz İstanbul medeniyetimiz gibi kavramlar bana onun kaybettiklerinin bir listesinden çok büyük köksüzlüğünden ve aidiyetsizliğinden korkan birisinin bunlara karşı kafasında oluşturduğu bir dizi sığınak gibi geliyor Bence Yahya Kemal vatandan kopmuş olduğu için köksüz ve başıboş değil zaten köksüz ve başıboş olduğu için kendine bir vatan aramakta Bu köksüzlük ve başıboşluğun nereden temel bir deneyimden mi kişilikten mi bir dizi rastlantıdan mı geldiğini bilmiyorum kimsenin de kesinlikle bilebileceğini sanmıyorum Hiçbirimizin olduğumuz insanı neden olduğumuzu bütünüyle açıklıyabilmenin mümkün olmaması gibi Yahya Kemalin neden Yahya Kemal olduğunu bütünüyle açıklayabilm