Gidenler Dönmediler — Gürsel Karaaslan

Belirsiz bir günde düşmüştüm ana karnına ve adeta kendi rengimde solmuş gibiydim Renkleri değiştirmek mümkün mü acaba Sarıyı aldım kucağıma gerisi pırıldayan ışıklar gibi üşüyor düş dünyamda Nehri Fırat aşkına akıyordu duygularımda Ardından usulca başını çevirip Ararat a baktı Ararat ın eriyen karı gibi aktı Hayat taksim edilmiş ruhtur onlar şehri diyarları ben ise köyden mezarı onlar sokak sokak bahtiyar lığı ben ezelden gelen yâri seçtim onlar arzuların dimağını ben ise büyüyüp serpildi ğim toprağı seçtim onlar ovayı ben Ağrı yı Saçların ne de serilmiş yaylalarda yayılmış çiçekler gibiydi Dua edercesine açmış elle rini şaşkın haldeyim Toprağından kopmuş bir kadın ağlıyordu içimde Sevdiğim yıldız lardan biri daha kaydı daha azaldım bu gece daha küçülüp göç eyledim kendi yüreği me