Gönlümün Odaları — Ahmet Karakayan

Gönlümün Odaları
Ahmet KarakayanTilki Kitap
Gönlümün Odaları
Ahmet KarakayanUçurumların kıyısında dolaşıyorum Dalgaların içinde Her gün bir çöl geçiyorum içimde Zirvesine çıkıyorum dağımın Koskoca kaya ayrılmış dağdan öylece duruyor Aşağıda habersiz yaşıyor şehir Ayağımın ucuyla dokunsam yuvarlanacak şehrin üstüne Bu hep böyle Tam tehlikenin dibine kadar gidip geri dönüyorum Alıp başımı gitmeyeyim diye bir çit ördüm çevreme Ama ille de çite kadar gidip ona dokunup susuyorum Kendimi deniyorum belki de Sonra usluyum artık ben diyorum Gecenin dördünde kalkıp çay demliyorum Demlenmek diye bir şey var her şeyde Sonra ne oluyor biliyor musunuz Bütün bunların hepsi bazen resim oluyor bazen şarkı bazen kitap Böyle uslanıyorum ben Gönlümün odalarında

Tilki Kitap
Uçurumların kıyısında dolaşıyorum Dalgaların içinde Her gün bir çöl geçiyorum içimde Zirvesine çıkıyorum dağımın Koskoca kaya ayrılmış dağdan öylece duruyor Aşağıda habersiz yaşıyor şehir Ayağımın ucuyla dokunsam yuvarlanacak şehrin üstüne Bu hep böyle Tam tehlikenin dibine kadar gidip geri dönüyorum Alıp başımı gitmeyeyim diye bir çit ördüm çevreme Ama ille de çite kadar gidip ona dokunup susuyorum Kendimi deniyorum belki de Sonra usluyum artık ben diyorum Gecenin dördünde kalkıp çay demliyorum Demlenmek diye bir şey var her şeyde Sonra ne oluyor biliyor musunuz Bütün bunların hepsi bazen resim oluyor bazen şarkı bazen kitap Böyle uslanıyorum ben Gönlümün odalarında

Tilki Kitap
Uçurumların kıyısında dolaşıyorum Dalgaların içinde Her gün bir çöl geçiyorum içimde Zirvesine çıkıyorum dağımın Koskoca kaya ayrılmış dağdan öylece duruyor Aşağıda habersiz yaşıyor şehir Ayağımın ucuyla dokunsam yuvarlanacak şehrin üstüne Bu hep böyle Tam tehlikenin dibine kadar gidip geri dönüyorum Alıp başımı gitmeyeyim diye bir çit ördüm çevreme Ama ille de çite kadar gidip ona dokunup susuyorum Kendimi deniyorum belki de Sonra usluyum artık ben diyorum Gecenin dördünde kalkıp çay demliyorum Demlenmek diye bir şey var her şeyde Sonra ne oluyor biliyor musunuz Bütün bunların hepsi bazen resim oluyor bazen şarkı bazen kitap Böyle uslanıyorum ben Gönlümün odalarında

Tilki Kitap
Uçurumların kıyısında dolaşıyorum Dalgaların içinde Her gün bir çöl geçiyorum içimde Zirvesine çıkıyorum dağımın Koskoca kaya ayrılmış dağdan öylece duruyor Aşağıda habersiz yaşıyor şehir Ayağımın ucuyla dokunsam yuvarlanacak şehrin üstüne Bu hep böyle Tam tehlikenin dibine kadar gidip geri dönüyorum Alıp başımı gitmeyeyim diye bir çit ördüm çevreme Ama ille de çite kadar gidip ona dokunup susuyorum Kendimi deniyorum belki de Sonra usluyum artık ben diyorum Gecenin dördünde kalkıp çay demliyorum Demlenmek diye bir şey var her şeyde Sonra ne oluyor biliyor musunuz Bütün bunların hepsi bazen resim oluyor bazen şarkı bazen kitap Böyle uslanıyorum ben Gönlümün odalarında