Gönül Veren — Bülent Keskin

Yine gece ve yine sen varsın aklımda Bir de hüzün Aynı o şiirdeki gibi Seni düşünmediğim zaman mı var ki İşte bu vakitlerde bambaşka bir âleme geçiyorum Hep böyle mi yaşıyorum ki Sen olduğunda dünya sürgünüm eziyet halinden çıkıyor sanki bin türlü çiçeğin olduğu bir bahçeye dönüyor her yanım birden Yalnız çiçeklerin rengi değil rayihaları da dolduruyor dört bir tarafı Anlıyorum ki tüm çiçeklerin kokularının karışmasından oluşmuş senin kokun Ne muhteşem bir şey Dünyada senden başka birinde yok o rayiha Hayattan bıkkınlığım bitiveriyor o kokuyu duyduğumda Hafiften bir tını geliyor kulağıma bazen uşşak bazen hüzzam veya hicaz çokça da nihavend oluveriyor gönlümün sesi Karıştırıyorum ara sıra bunlarla senin sesini Her seste senin sesini duyuyor gözlerini görüyorum baktığım her yerde Gülümsüyorsun bana hiç konuşmadan bakıyorsun öylece İşte o anlarda daha çok şükrediyorum Allah a Seni gönlüme düşürdüğü için