Gönülden Dökülenler — Mehmet Nuri Kore

Bindim hüzünlü gemiye denizler arda kaldı Bu ifritten maksadım sevdalar orada kaldı Halim açık denizde sürüklenen bir rüzgâr Sığamam artık limana içim yara gönlüm dar Bir ömür yüküm oldu adını andığım an Geceler suskun şimdi yıldızlar bile yaman Kırgın bir pus içinde gözlerim yolda kaldı Ey yâr Sen gittin gideli hayaller öksüz kaldı Sensizlik bir zamandır içimde donuk kalan Ne bir ses var ne nefes ne de binbir zaman Her sabah adın ile uyanır sol yanımda Artık taşırım gölgeni kalbimin kıyısında

Bindim hüzünlü gemiye denizler arda kaldı Bu ifritten maksadım sevdalar orada kaldı Halim açık denizde sürüklenen bir rüzgâr Sığamam artık limana içim yara gönlüm dar Bir ömür yüküm oldu adını andığım an Geceler suskun şimdi yıldızlar bile yaman Kırgın bir pus içinde gözlerim yolda kaldı Ey yâr Sen gittin gideli hayaller öksüz kaldı Sensizlik bir zamandır içimde donuk kalan Ne bir ses var ne nefes ne de binbir zaman Her sabah adın ile uyanır sol yanımda Artık taşırım gölgeni kalbimin kıyısında

Bindim hüzünlü gemiye denizler arda kaldı Bu ifritten maksadım sevdalar orada kaldı Halim açık denizde sürüklenen bir rüzgâr Sığamam artık limana içim yara gönlüm dar Bir ömür yüküm oldu adını andığım an Geceler suskun şimdi yıldızlar bile yaman Kırgın bir pus içinde gözlerim yolda kaldı Ey yâr Sen gittin gideli hayaller öksüz kaldı Sensizlik bir zamandır içimde donuk kalan Ne bir ses var ne nefes ne de binbir zaman Her sabah adın ile uyanır sol yanımda Artık taşırım gölgeni kalbimin kıyısında

Bindim hüzünlü gemiye denizler arda kaldı Bu ifritten maksadım sevdalar orada kaldı Halim açık denizde sürüklenen bir rüzgâr Sığamam artık limana içim yara gönlüm dar Bir ömür yüküm oldu adını andığım an Geceler suskun şimdi yıldızlar bile yaman Kırgın bir pus içinde gözlerim yolda kaldı Ey yâr Sen gittin gideli hayaller öksüz kaldı Sensizlik bir zamandır içimde donuk kalan Ne bir ses var ne nefes ne de binbir zaman Her sabah adın ile uyanır sol yanımda Artık taşırım gölgeni kalbimin kıyısında

Bindim hüzünlü gemiye denizler arda kaldı Bu ifritten maksadım sevdalar orada kaldı Halim açık denizde sürüklenen bir rüzgâr Sığamam artık limana içim yara gönlüm dar Bir ömür yüküm oldu adını andığım an Geceler suskun şimdi yıldızlar bile yaman Kırgın bir pus içinde gözlerim yolda kaldı Ey yâr Sen gittin gideli hayaller öksüz kaldı Sensizlik bir zamandır içimde donuk kalan Ne bir ses var ne nefes ne de binbir zaman Her sabah adın ile uyanır sol yanımda Artık taşırım gölgeni kalbimin kıyısında