Gülfeza — Abdurrahman Seyhan

Güneşin batmasına az biz süre kalmıştı Ağaçların ve evlerin göğe doğru bakan keskin uçlarında gün batımının kızıllığı yansıyordu Evlerin taşların ve büyük nesnelerin yere yakın tarafları gölgenin siyahına boyanmışlardı Varmak üzere oldukları köy küçük bir tepeye kurulmuştu Evlerin çokluğu ve düzensiz bir şekilde dağılışı köye uzaktan bakıldığında bir kasaba havasını veriyordu Yer yer dut ve incir ağaçları göğe doğru yükseliyordu Önlerinde duran manzara köy yaşamını konu edinen değerli bir ressamın fırça darbeleriyle hayat bulduğu güzel bir tabloyu andırıyordu Bu köy hiçbir zaman ressamların güzel manzaraları resmettikleri bir köy olmadı img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img

Bir çocuk hasreti köyün keskin dillerinde bıçak gibi kırılıyor Gülfeza ve Ali eksik diye fısıldanan alın yazılarına isyan ederken inancın sınırlarını zorlayan bir yolculuğa çıkıyor Sisli dağların ardında ne saklı Hristiyan köylerindeki dualar ölü kurbağaların yüzdüğü sarnıçlar ve bir hekimin yürek burkan itirafı Doğa insanın en saf umudunu bile acımasızca sınıyorsa Gülfeza nın gözyaşları kaç bahar daha toprağa karışacak Abdurrahman Seyhan yürekleri paramparça eden bir gerçeği fısıldıyor Toplumun gölgesi insanın kaderini karartamaz Bu satırlar bir çiftin yok oluşla diriliş arasındaki ince çizgide çırpınışının hikâyesi