Gülümseyin Öyküleri Önemseyin Anneler Babalar Öğretmenler Öğrenciler — Ahmet Çağlayan

BİR GÜL ÜN HİKÂYESİ Her şey bir tohumun toprağa düşmesiyle başladı Tohum beraberinde bir avuçtan salınan bahçıvanın yüreğini de gömdü toprağa Baştan başa sabır yüklü bir yürek Toprak kadim misafirine bağrını açtı Ve yağmur Göklerden haber getiren yağmur tüm serinliğini verdi tohuma Azap saçan sıcağa inat kana kana içti yağmuru tohum bey dedi bahçıvanın karısı Hekes buğday eker tarlasına sen gül Bilmez misin bu mübarek ne ekmek olur ne katık kaynayan çorbaya baktı bahçıvan Her şeyi veren O dur dedi Ama hikmeti de aramak lazım gelir Gözleri gül filizlerindeydi bahçıvanın Sabır dedi bahçıvan Sabır ancak sabır büyütür bir gülü Ve sabır meyvesini verdi Tohumlar utangaç birer kumru gibi goncaydılar şimdi Şehri dolduran ölgün başakların arasında bir gülistan vardı artık Her karışı gülle dolu bir tarla Gece ilk kez gördüğü bu güzelliği örtmekten utandı Gülle başladı bu hikâye gülle sonlansın Sabrettikçe bahçıvanlar güller var olsun