Gün Batıran Dağlarda Ateş Avcılığı — Orhan Ceylan

Sözdür insanın özü Bu yüzden söz ü yitiren herşeyi yitirmiştir Nicedir bir ölüm sessizliğinde çorak toprağın Nicedir bir bahar şafağının serin ve ıslak rüzgârlarını beklemedeyim Gün batıran dağlarımda yitmiş ve yitirilmiş insanlığım adına ateş avcılığına çıkmış şâire kalbimi sunuyorum Şâir bir şafak müjdecisi Onsuz bütün zamanlar dar Ve hayatlar ertelenmiş Gözleri ıslak olsa da çelikten iradesiyle güneş i şafağa taşıyan o Biz bir söz le yaratıldık Yine bir söz le uyandırdın kalbimizi Evlerde sokaklarda ıssız dağ başlarında hep yaşar gibi yaptığımız ama hiç yaşamadığımız bu kendi hayatımız Gün Batıran Dağlarda Ateş Avcılığı nı uzun zaman yanımdan ayırmayacağım