Günah — Menduh Bayezit

Atıldığı kuyudan hiçbir yardım almadan bir başına çıkmıştı koşuyordu Çıktığı kuyudan başka bir kuyuya düşmüştü belki de hiçbir şey bilmeden koşuyordu Her ne kadar kötü olsalar da ağabeyleri yoktu artık yanında koşuyordu İstanbul da bir başına kalmıştı umurunda bile değildi koşuyordu İstanbul un hiçbir enteresanlığı ilgisini çekmiyordu artık ona bakan şaşkın gözlere aldırış etmeden koşuyordu Babasını ağabeylerini Aykut u hatta az önce olanları bile unutmuş koşuyordu Hiçbir şeye odaklanmadan hiçbir şeyi düşünmeden koşuyordu Geçmişi ve geleceği beynindeki belleği sıfırlamış koşuyordu Bir bebekten daha fazla bebekti düşündüğü tek şey koşmaktı hiç durmadan koşuyordu Yüzü kanlar içindeydi kim bilir belki de çok acı çekiyordu acıyı bile unutmuş koşuyordu Ne yapacağını bilmez bir şekilde sadece koşuyordu koşuyordu koşuyordu

Atıldığı kuyudan hiçbir yardım almadan bir başına çıkmıştı koşuyordu Çıktığı kuyudan başka bir kuyuya düşmüştü belki de hiçbir şey bilmeden koşuyordu Her ne kadar kötü olsalar da ağabeyleri yoktu artık yanında koşuyordu İstanbul da bir başına kalmıştı umurunda bile değildi koşuyordu İstanbul un hiçbir enteresanlığı ilgisini çekmiyordu artık ona bakan şaşkın gözlere aldırış etmeden koşuyordu Babasını ağabeylerini Aykut u hatta az önce olanları bile unutmuş koşuyordu Hiçbir şeye odaklanmadan hiçbir şeyi düşünmeden koşuyordu Geçmişi ve geleceği beynindeki belleği sıfırlamış koşuyordu Bir bebekten daha fazla bebekti düşündüğü tek şey koşmaktı hiç durmadan koşuyordu Yüzü kanlar içindeydi kim bilir belki de çok acı çekiyordu acıyı bile unutmuş koşuyordu Ne yapacağını bilmez bir şekilde sadece koşuyordu koşuyordu koşuyordu

Atıldığı kuyudan hiçbir yardım almadan bir başına çıkmıştı koşuyordu Çıktığı kuyudan başka bir kuyuya düşmüştü belki de hiçbir şey bilmeden koşuyordu Her ne kadar kötü olsalar da ağabeyleri yoktu artık yanında koşuyordu İstanbul da bir başına kalmıştı umurunda bile değildi koşuyordu İstanbul un hiçbir enteresanlığı ilgisini çekmiyordu artık ona bakan şaşkın gözlere aldırış etmeden koşuyordu Babasını ağabeylerini Aykut u hatta az önce olanları bile unutmuş koşuyordu Hiçbir şeye odaklanmadan hiçbir şeyi düşünmeden koşuyordu Geçmişi ve geleceği beynindeki belleği sıfırlamış koşuyordu Bir bebekten daha fazla bebekti düşündüğü tek şey koşmaktı hiç durmadan koşuyordu Yüzü kanlar içindeydi kim bilir belki de çok acı çekiyordu acıyı bile unutmuş koşuyordu Ne yapacağını bilmez bir şekilde sadece koşuyordu koşuyordu koşuyordu