Güz ve Göç — Yusuf Özdemir

Kendi derimi yüzüyorum Dara çektiğim ruhumun meydanında Atomlarıma kadar çırılçıplağım Ruhumdaki acıyı tenime tattırıyorum Tenimdeki acıyı da ruhuma Derimi tuzluyorum Kokmasın çürümesin Belki tekrar giyerim Tenim boşalan kanımdaki acıyı Hiçlik denizine akıtıyor Zaman ve mekân Anlamsız birer ikiliye dönüşüyor Ben yeniden var oluncaya kadar bende

Kendi derimi yüzüyorum Dara çektiğim ruhumun meydanında Atomlarıma kadar çırılçıplağım Ruhumdaki acıyı tenime tattırıyorum Tenimdeki acıyı da ruhuma Derimi tuzluyorum Kokmasın çürümesin Belki tekrar giyerim Tenim boşalan kanımdaki acıyı Hiçlik denizine akıtıyor Zaman ve mekân Anlamsız birer ikiliye dönüşüyor Ben yeniden var oluncaya kadar bende

Kendi derimi yüzüyorum Dara çektiğim ruhumun meydanında Atomlarıma kadar çırılçıplağım Ruhumdaki acıyı tenime tattırıyorum Tenimdeki acıyı da ruhuma Derimi tuzluyorum Kokmasın çürümesin Belki tekrar giyerim Tenim boşalan kanımdaki acıyı Hiçlik denizine akıtıyor Zaman ve mekân Anlamsız birer ikiliye dönüşüyor Ben yeniden var oluncaya kadar bende

Kendi derimi yüzüyorum Dara çektiğim ruhumun meydanında Atomlarıma kadar çırılçıplağım Ruhumdaki acıyı tenime tattırıyorum Tenimdeki acıyı da ruhuma Derimi tuzluyorum Kokmasın çürümesinBelki tekrar giyerim Tenim boşalan kanımdaki acıyı Hiçlik denizine akıtıyor Zaman ve mekânAnlamsız birer ikiliye dönüşüyorBen yeniden var oluncaya kadar bende