Hapsolmuş Yalnızlıklar — Metehan Demir

Kırmızı bir gül Kopmuştu dalından Zihinler durmuştu Yaşantılar hapsolmuştu yalnızlıklara Kurumuştu duygularımızın duygusu Hislerimizin mucizesi gitmişti Şimdi yelken açmanın vaktiydi Yeniden başlamanın ve ölmenin Yeniden denizlere açılmanın vakti Açık denizlerde kuşkusuz Sorgusuz bir yolculuğun seyri Güzergâhı belli olmayan Bu boş haritada gizli