Hayal Meyal — Tarık Tufan

Akıl hastanesinde kalan o sarışın zayıf kız akordeonunu çalarken hep aşkını düşünüyormuş meğer Çaldığı bütün parçaları onun hayaline adıyormuş Gözlerinden anlamıştım zaten Başka türlüsü mümkün değil İnsanın ancak aşkı için şarkı söylerken gözleri bu kadar parlar Hele bu kadar solgun bir yüzle şarkı söylerken birden değişiveriyorsa Bir enstrüman çalmayı sırf bunun için isterdim Biliyor musun sonbahar gelince İstanbul susuyor bazen Bu şehir sustuğunda en çok martılar hüzünlenir Ben bir şarkıyı arıyorum Ben bir şarkıyı arıyorum Ben bir şarkıyı arıyorum Ben seni arıyorum

Tarık Tufan kayboluşlarımızda

Hayatım boyunca kendimle ilgili olarak uzun açıklamalara girmekten kaçındım Duygularımı bütün açıklığıyla uzun uzun anlatmadım kimseye Bunu yapmak doğru muydu bilmiyorum ama bu böyle sürdü İstedim ki bana bu kadar yakın olan insanlar birkaç kelimeyle birkaç cümleyle bir bakışla bir nefes alışımla anlasınlar neler olup bittiğini Çünkü ben böyle anlayabiliyorum Hayal Meyal genç bir adamın yıllar sonra eski yaşadığı yere dönmesiyle birlikte zihnine doluşan hatıralarla yüzleşmesinin hikayesi genç adamın geçmişte İlknur la yaşadıkları kadın erkek ilişkisinde Son derece çarpıcı duygusal halleri okuyucunun karşısına çıkarıyor İki insanın karmaşık ruh durumları aralarındaki aşkı tanımlanması güç bir duruma dönüştürüyor Adı anılmayan kahraman yaşadığı tüm çaresizliklerden ve ruhsal çatışmalardan sıyrılabilmek için sığındığı Nefes Saatçisi ve saatçi Nurettin Efendi hikayenin atmosferini bambaşka bir yere çekiyor Hayal Meyal in her satırında Tarık Tufan ın samimi ve vurucu üslubu var