Hayat Aslında Belki — Mehmet Kahraman

Hayat Aslında Belki de insan hâllerini içeriden içtenlikli bir dille anlatan Mehmet Kahraman gündelik hayatın akışında dikkatimizden kaçan duyarlılıkların izini sürüyor duyguların niyetlerin ıskalanmış fark edilmemiş perdelerini aralıyor Telefonun ucundaki bir ses balkonda sabaha karşı tutulan bir nöbet baba ile çocuk arasında asla tamamlanamayan bir konuşma Her öykü görünürde küçük ama varoluşun tam merkezine dokunan kırılma anlarını yakalıyor Hatırlayamamanın mahcubiyetiyle hatırlamanın yükü arasında salınan karakterler geçmişle hesaplaşırken aslında bugünü sorguluyor Her seferinde aynı soru karakterlerin içinde dolanıyor Gerçekten yaşadık mı Tanıtım Bülteninden

Hayat Aslında Belki de insan hâllerini içeriden içtenlikli bir dille anlatan Mehmet Kahraman gündelik hayatın akışında dikkatimizden kaçan duyarlılıkların izini sürüyor duyguların niyetlerin ıskalanmış fark edilmemiş perdelerini aralıyor Telefonun ucundaki bir ses balkonda sabaha karşı tutulan bir nöbet baba ile çocuk arasında asla tamamlanamayan bir konuşma Her öykü görünürde küçük ama varoluşun tam merkezine dokunan kırılma anlarını yakalıyor Hatırlayamamanın mahcubiyetiyle hatırlamanın yükü arasında salınan karakterler geçmişle hesaplaşırken aslında bugünü sorguluyor Her seferinde aynı soru karakterlerin içinde dolanıyor Gerçekten yaşadık mı

Hayat Aslında Belki de insan hâllerini içeriden içtenlikli bir dille anlatan Mehmet Kahraman gündelik hayatın akışında dikkatimizden kaçan duyarlılıkların izini sürüyor duyguların niyetlerin ıskalanmış fark edilmemiş perdelerini aralıyor Telefonun ucundaki bir ses balkonda sabaha karşı tutulan bir nöbet baba ile çocuk arasında asla tamamlanamayan bir konuşma Her öykü görünürde küçük ama varoluşun tam merkezine dokunan kırılma anlarını yakalıyor Hatırlayamamanın mahcubiyetiyle hatırlamanın yükü arasında salınan karakterler geçmişle hesaplaşırken aslında bugünü sorguluyor Her seferinde aynı soru karakterlerin içinde dolanıyor Gerçekten yaşadık mı

Hayat Aslında Belki de insan hâllerini içeriden içtenlikli bir dille anlatan Mehmet Kahraman gündelik hayatın akışında dikkatimizden kaçan duyarlılıkların izini sürüyor duyguların niyetlerin ıskalanmış fark edilmemiş perdelerini aralıyor Telefonun ucundaki bir ses balkonda sabaha karşı tutulan bir nöbet baba ile çocuk arasında asla tamamlanamayan bir konuşma Her öykü görünürde küçük ama varoluşun tam merkezine dokunan kırılma anlarını yakalıyor Hatırlayamamanın mahcubiyetiyle hatırlamanın yükü arasında salınan karakterler geçmişle hesaplaşırken aslında bugünü sorguluyor Her seferinde aynı soru karakterlerin içinde dolanıyor Gerçekten yaşadık mı

Hayat Aslında Belki de insan hâllerini içeriden içtenlikli bir dille anlatan Mehmet Kahraman gündelik hayatın akışında dikkatimizden kaçan duyarlılıkların izini sürüyor duyguların niyetlerin ıskalanmış fark edilmemiş perdelerini aralıyor Telefonun ucundaki bir ses balkonda sabaha karşı tutulan bir nöbet baba ile çocuk arasında asla tamamlanamayan bir konuşma Her öykü görünürde küçük ama varoluşun tam merkezine dokunan kırılma anlarını yakalıyor Hatırlayamamanın mahcubiyetiyle hatırlamanın yükü arasında salınan karakterler geçmişle hesaplaşırken aslında bugünü sorguluyor Her seferinde aynı soru karakterlerin içinde dolanıyor Gerçekten yaşadık mı

Hayat Aslında Belki de insan hâllerini içeriden içtenlikli bir dille anlatan Mehmet Kahraman gündelik hayatın akışında dikkatimizden kaçan duyarlılıkların izini sürüyor duyguların niyetlerin ıskalanmış fark edilmemiş perdelerini aralıyor Telefonun ucundaki bir ses balkonda sabaha karşı tutulan bir nöbet baba ile çocuk arasında asla tamamlanamayan bir konuşma Her öykü görünürde küçük ama varoluşun tam merkezine dokunan kırılma anlarını yakalıyor Hatırlayamamanın mahcubiyetiyle hatırlamanın yükü arasında salınan karakterler geçmişle hesaplaşırken aslında bugünü sorguluyor Her seferinde aynı soru karakterlerin içinde dolanıyor Gerçekten yaşadık mı

Hayat Aslında Belki de insan hâllerini içeriden içtenlikli bir dille anlatan Mehmet Kahraman gündelik hayatın akışında dikkatimizden kaçan duyarlılıkların izini sürüyor duyguların niyetlerin ıskalanmış fark edilmemiş perdelerini aralıyor Telefonun ucundaki bir ses balkonda sabaha karşı tutulan bir nöbet baba ile çocuk arasında asla tamamlanamayan bir konuşma Her öykü görünürde küçük ama varoluşun tam merkezine dokunan kırılma anlarını yakalıyor Hatırlayamamanın mahcubiyetiyle hatırlamanın yükü arasında salınan karakterler geçmişle hesaplaşırken aslında bugünü sorguluyor Her seferinde aynı soru karakterlerin içinde dolanıyor Gerçekten yaşadık mı