Hayat Ve Roman — Işıl Yüce

Gün batımına doğru insanlar bir gölge oyununun perdesine yansıyan silüetleri andırıyordu Kimisi perdeye yansıyor kimisi perdeden çıkıyordu Kimisi ölüyor kimisi canlanıyordu Meçhul yazar yazdığı yüzlerce sayfayı küçük küçük parçalara bölerek akşam rüzgârına bıraktı Kağıtlar soyut bir evrenin martı kuşları gibi oradan oraya savruldu Serin bir bahar günüydü denizin sahile vuran sesini biraz daha dinledi Hayat devam ediyordu Roman bitmişti