Heftiyeke Dirêj Li Amedê — Fawaz Husên

Ferzendê pêncî salî nîvê temenê xwe li Parîsê dibihurîne û vedigere bajarê xwe Amûdê li Rojavayê Kurdistanê û Sûriya di nava agirên Bihara Ereban de Ew bi balefirê diçe Tirkiyê da ku ji wê derê ber bi başûr û sînorê bi zeviyên mayînan û têlên direyî ve dakeve Ew ji herkesî re dubare dike ku ew amûdî ye û armanca wî ew e ku şeveke sax li ber sînor bimîne li lempe û ronahiyên bajarê xwe temaşe bike û di kû re zirav dibe bil adi wir re biqete Piştî Stembolê ew diçe Amedê paytexta Kurdistana Bakur Ew heftiyekê li bajarê dîrokî dimîne rastî beşekî mezin ji dîroka kurdên bakur di nav sî salên dawîn de tê û bi taybetî tê digihîje ku çend kes li nava kelehê ji nasnameya wî ya kurdekî binxetî bawer nakin û wî weke mirovekî din dibînin Piştî ku derdekî mezin ji ser dilê xwe dide alî ew diçe Mêrdînê li ber sînor radiweste lempeyên Amûdê dibîne û dide ser axa nerm a hemû niyaz û metirsiyan Wê gavê ew digihîje pengava dawîn a rêwîtiya xwe û pêrgî demên çi şêrîn çi xemgînbar ên zaroktiya xwe ya li Kurdistanê tê Berhema di nav destên we de ne bîrname ango ne jiyana nivîskarê xwe ye Bûyerên wê di legana xeyalan de hatine vestirandin û pêwendiya wan bi rastiyê ve tune Tenê Amed rastiya rasteqîn û lehengê serekîn e Ameda bi beden û bircên kevnare bi pirsa kurd û Kurdistanê û man û nemanê bi germa havînan û helîkopterên hergav di asimanan de bi Pira Dehderî û çemê Dicleyê ku li jêra bexçeyên Hewselê çiveke xwedayî dide xwe Amûdê jî bi rastî heye û lehengê duyem e Ew li Rojavayê Kurdistanê bi du tiştan navdar e xwînşêrîniya şêniyên xwe û birînên dijwar ku neyaran çi ji kurdan çi ji biyaniyan di canê wê de vedane Eger hin kes xwe di van rûpelan de bibînin ev yek ê berî her tiştî tesadufî lêhatinî be û paşê nîşana serkeftina romanê û gerdûniya mijara wê be Ma kê ji me rojekê ji rojan xwe di kesên weke Odîseos Don Kîşot Mem û Zîn Rustemê Zal Mîrza Mihemed Mîrzayê Piçûk an Biyaniyê Albert Camus de nedîtiye Heftiyeke dirêj li Amedê romana Amed Amûd û ûmîdê ye