Her Bedene Uygun Satılık Ruhlar — Şükran Fişekçi

Genç kız Günlerdir hiç vazgeçmeden içine iç benine öteki İdaya bakıyordu Seyrediyordu onu durmadan Gördüğü değişiminin ilk adımlarında olduğuydu Kendini hoyratça ele geçirmeye çalışan kanadı tutuşmuş ateş kuşlarının feryatlarını duymaktan üzerine abanmış karabasanların ağırlığı altında ezilmekten yorulmuştu Günden güne kendine iyice yabancılaşan artık tanımakta zorlandığı tarazlanmış sesinden ürküyordu İçi boşalıp koflaşmıştı Tuhaf bir boşunalık sarmalının içinde kaybolmaktaydı Kibrinin siyahı değerli bulduklarını her gün bir parça daha çalıyordu kendisinden Azalıyordu Siliniyordu İçindeki yangın onu küle döndürüyordu Rüzgârla savrulup köpüklü bir denizin sularına karışmasına çok az kalmıştı Bütün olanların farkındaydı Çok korkuyordu İda Silkelenmeliydi Kalbinin bir köşesinde saklı tuttuğu herkeslerden esirgediği hikâyesine doğru yürümesi gerçeğini kabullenmeliydi Bu yolculuğa çıkmak zorundaydı Nihayet içselliğine doğru yollara sürebildi kendini İyimserliğine sevdiği adama Yusufa kendine ait olan gerçeklerine doğru gitti sonunda Şehrin karanlık üstü hüzünle örtülmüş ışıkları soldurulmuş sokaklarında umut avcılığına çıktı Yollarda rastlaştığı hayatlar sürgüne gönderilmiş duygular vuruklar çürümüşlükler Yarım kalışlar tamamlanamamış arzular Hayal kırıklıkları Şaşırdı Çok şaşırdı Üzüldü Sonralarda bir akşam Boğazdan gemiler geçiyor Martılar yanıma kadar yaklaştı Bir karga martıların arasına karıştı Güneş batmaya yaklaştı Gök kırmızıya boyandı Radyoda hâlâ aşk şarkıları Hava önce loş bir kahverengiye sonra da siyaha döndü Şehrin bütün ışıkları yandı Bir vapur süzüldü Yıldızlar üzerime yağdı