Hespen Heviye — Mülkiye Doğan

Gewrê jî ji ber pacê rabûbû û dabû pey hespan Hesp hatin ber deriyekî vekirî ber paceyek vekirî ber bêsebrî û birînek vekirî û sekinîn Hemû hesp bi hevre lingên xwe li erdê xistin poperiştên xwe hejandin û serê xwe bera ber xwe dan Weke ku ayînek berî zemanan pêk bînin hemûyan di eynî rîtmê de dihejandin serê xwe Bi ayîna wan sekinî sewta zarokan piste pista zilaman lorînên dayikan û dilê jinan Sekinî bajêr sekinîn pînpinîk û weza bayê Tenê qêrîna jinek delodinî belav dibû Hewarên wê li guhên kê li dilê kê biketa deng vedida wek dengê li binê bîrê bikeve û li xwediyê xwe vegere Ji paceya vekirî ditîbû hesp û qiyametê bi xwe re dianîn Baz dabû deriyê vekirî Niha li ber hespê ku barek li piştê bû sekinî bû Li melûlî û xemla hespê delal dinêrî Ew xweşikbûn û ew melûlbûn li hevdû nedihatin Hespê li deriyê vekirî jinê jî li çavên hespê dinêrî Suretê xwe birîna xwe ya vekirî pace û deriyê vekirî û xaniyê vala di çavên hespê de temaşe dikir Stêrk bi qiraxa çavan ketibû jinê berî hespê herikand stêrkên xwe û berê xwe da barê ser pişta hespê Dizanibû ew çi bar e Ew ê ku bi mehan li bendê bû Ew ê wek çivîkekî koçber dijiya Wek ku li çolistanan qelibîbe tî mabe tim û tim li avê geriya be Ew ê ku bi hêviya behrek şîn bibîne ango xwe bike deryayek şîn xwe li çolan xistibû û li wir winda bûbû Ew ê xwe kiribû agir û wek mumekê ew li ber paca helandibû Ew ê ku emrê wê û hebûna wê li bendamayînê tijî kiribû Ew bû yê li ser pişta hespê Dilê wê evîna zarokatiya wê çivîkê gerok bû

Gewrê jî ji ber pacê rabûbû û dabû pey hespan Hesp hatin ber deriyekî vekirî ber paceyek vekirî ber bêsebrî û birînek vekirî û sekinîn Hemû hesp bi hevre lingên xwe li erdê xistin poperiştên xwe hejandin û serê xwe bera ber xwe dan Weke ku ayînek berî zemanan pêk bînin hemûyan di eynî rîtmê de dihejandin serê xwe Bi ayîna wan sekinî sewta zarokan piste pista zilaman lorînên dayikan û dilê jinan Sekinî bajêr sekinîn pînpinîk û weza bayê Tenê qêrîna jinek delodinî belav dibû Hewarên wê li guhên kê li dilê kê biketa deng vedida wek dengê li binê bîrê bikeve û li xwediyê xwe vegere Ji paceya vekirî ditîbû hesp û qiyametê bi xwe re dianîn Baz dabû deriyê vekirî Niha li ber hespê ku barek li piştê bû sekinî bû Li melûlî û xemla hespê delal dinêrî Ew xweşikbûn û ew melûlbûn li hevdû nedihatin Hespê li deriyê vekirî jinê jî li çavên hespê dinêrî Suretê xwe birîna xwe ya vekirî pace û deriyê vekirî û xaniyê vala di çavên hespê de temaşe dikir Stêrk bi qiraxa çavan ketibû jinê berî hespê herikand stêrkên xwe û berê xwe da barê ser pişta hespê Dizanibû ew çi bar e Ew ê ku bi mehan li bendê bû Ew ê wek çivîkekî koçber dijiya Wek ku li çolistanan qelibîbe tî mabe tim û tim li avê geriya be Ew ê ku bi hêviya behrek şîn bibîne ango xwe bike deryayek şîn xwe li çolan xistibû û li wir winda bûbû Ew ê xwe kiribû agir û wek mumekê ew li ber paca helandibû Ew ê ku emrê wê û hebûna wê li bendamayînê tijî kiribû Ew bû yê li ser pişta hespê Dilê wê evîna zarokatiya wê çivîkê gerok bû