Hiçbiryerde — Derya Yılmaz

İnsansal aşkın en güzel haliydik yittikçe birbirimizde Kayboldukça bulduğumuzdu çıkışlarımız Kıvrımlarda eğrilip doğruldukça ruhlarımızın unuttuğumuz yerleriyle karşılaşıyorduk Uzun çok uzun seferlerden dönen gemiler gibi karaya koşuyorduk hasretle Meyveler topluyorduk olgun meyveleri dallarından img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img

İnsansal aşkın en güzel haliydik yittikçe birbirimizde Kayboldukça bulduğumuzdu çıkışlarımız Kıvrımlarda eğrilip doğruldukça ruhlarımızın unuttuğumuz yerleriyle karşılaşıyorduk Uzun çok uzun seferlerden dönen gemiler gibi karaya koşuyorduk hasretle Meyveler topluyorduk olgun meyveleri dallarından Ölecekken toprağına su verilen ağaç gibi çatırdıyordu gövde öz suyun daldan ucuna meyveye yürümesi gibi yürüyorduk tenlerimizde Gün ışığı sislerden düşsel ovalara yürüyordu Sonra sabahın ilk ışıklarıyla yeniden soluklanması gibi aydınlandı yüreklerimiz rüzgâra dökmek gibi sırları ışıkla sevişmek gibi bir arzuyu bölüşüyoruz yeniden Dışarıda aydınlık berrak bir sessizlik gümüş olup saçlarımızdan dökülüyor Şıkır şıkır dolaşan bir ışık içinde kanatlarından mavileşmeye başlayan kelebekler gibi özgür kalıyoruz Artık bir adımız aşk bir adımız hayat bizim