Hicran Makamı — Mustafa Erdem

Ayrılık kelimesi henüz doğduğumda fısıldanmış kulağıma Hicran demişler adıma O gün bugündür hicran yaraları ile dolu yüreğim Gönlümde taşıdığım hayatına dâhil olduğum yahut ömrüme ait olmasını istediğim her kim varsa kaybettim Teker teker çektiler ellerini üzerimden Toparlanıp gittiler usulca Ve ben yalnızlığımla kalbimde hiç sönmeyen harlı ateşle kalakaldım orta yerde Peki nedir beni bu sonuçsuz bekleyişe sürükleyen Bu nasıl bir büyüydü ki çözülmüyordu Bu nasıl bir fırtına ki dinmek bilmiyordu Her şeyi öğüten tüketen hiç kimseye ve hiçbir şeye acımayan zaman seni neden silemedi yüreğimden