Hoşça Kal İki Gözüm — Yusuf Kerem Arpat

Ahmet Kaya nın 1957 sonbaharında doğduğu şartlar düşünüldüğünde ömrünün çoğunu sonbaharlarla geçireceğini tahmin etmekpek de güç değildi aslında Ne kumaş fabrikasında işçi olarak çalışan babasının dünyayı değiştirmek gibi bir iddiası vardı ne de doğduğu şehir Malatya nın ve ailenin kırk metrekarelik evinin dünyanın güzelliklerini rahatça görebilecekleri bir penceresi Belki doğanın her türlü nimetiyle onurlandırdığı topraklardı doğduğu topraklar ama dünyanın o yöresinde görülebilecek pek bir güzellik yoktu o yıllarda Ikinci Dünya Savaşı nın iyiden iyiye yoksullaştırdığı Türkiye küçük Ahmet in doğumundan üç yıl sonra cumhuriyetin ilk büyük askeri darbesine şahit olacak idam sehpalarında başbakanlarını bakanlarını görecekti Otuz dört yıllık genç cumhuriyet çok büyük acılara gebeydi Binlerce yıldır din uğruna altın uğruna ve hatta bazen bir kadın uğruna onlarca ırktan milyonlarca insanın kanının döküldüğü Anadolu topraklarının acısı dinmeyecekti kim bilir kaç yıl daha

Onlarla konuşmuyordum çünkü onlarla konuşamıyordum Giyimleri başkaydı konuşmaları başkaydı Onlar gibi konuşmaya çalışıyordum Mesela terziye gidip onlar gibi pantolon diktirmeye filan başlamıştım Terzinin yaptığı pantolonların üzerime uymadığını görüyordum Onlara yakışıyordu bana yakışmıyordu Bir kız vardı bizim okulda herkesin bir aşkı vardır çocukluk aşkı Bir gün gittim dedim ki Biraz seninle konuşak beş dakika kaçıyorsun hep Bana dedi ki Rica ederim Öyle bir ağrıma gitti ki Ben de sana rica ederim dedim Ben o zaman anlamını bilmiyordum yani onu bir küfür zannettim