Hüseyin Nihal Atsız Yolların Sonu Ötüken Neşriyat

Bilsin cihan ki ben bu cihanın nesindeyim Bir ülkünün mehabetinin zirvesindeyim Dünya denen mezellete dalsın her isteyen Ben ırkımın şeref taşan efsanesindeyim Herkes bir özleyişle yaşar Ben de öylece Altaylar ın ve Tanrıdağ ın çevresindeyim Merdânelikle şöyle bakıp ayrılıklara Son menzilin hüzün dolu kâşânesindeyim Artık veda zamanına pek fazla kalmadı Yorgun ve kimsesiz ölümün bahçesindeyim