Hüznün Şehrine Düşen Beyaz Güller — Cihan Dönmez

bir şehir hüznün denizinde alabora olmuş ve o hüznün içinde bir kum tanesi gibi hissederken hayat bir deniz misali tüm acılarıyla vurur eskimiş köhne duvarlarıma savrulan yaprakların arasında yırtık bir resim misali sürükleniyorum sağa sola her hüzün ayrı yöne vuruyor ben çaresiz akıntıya bırakıyorum kendimi sorguluyorum denizi dalgaları neden bana bunu yapıyorsun diye ben suskun dalgalar hırçın deniz yorgun yıllarca bir acının içinde hapsetmiş olduğum yüreğimi açamadım kimselere içime attım yutkundum bağıramadım haykıramadım duyan da olmadı sesimi içimdeki isyanların sahibini bulamadım özlemin hasretin sevdanın sahibini bulamadım şimdi sahibini arayan her duygunun tercümanı olmuş kırık dökük mısralarla yazılmış bu şiirler hüznün şehrinde yerlerde savrulan kokusuyla yürekleri yakan tüm beyaz güllere hediye olsun