Hüzzam ı Cedîd Sultan Üçüncü Selîm Han ın Romanı — Turgut Güler

Duvara yaslı duran neyimi aldım ve hâin zorbalara elimdeki neyle mukâvemet etmeye çalıs tım O kamıs parçasını sag a ve sola savurdukça kırk yedi senelik ömrümün içinde dolas ıyordum Hayât defterimi bu s ekilde elimde ney tutarak kapatmayı murâd ederdim Cenâb ı Mevlâ bana bunu bahs eyledi Derken bizim ney zorba kılınçlarından birine çarpıp ordadan çatlayıp kırıldı Tam o sırada sag s akag ıma isâbet eden hâin kılıncı s akag ımın derisini sakalımla berâber çeneme kadar indirdi Böyle bir vahs et sahnesinde insan acı hisseder mi Elbette eder Lâkin bunu târif edecek ve bas kasına anlatacak vakti ve dahî kudreti bulamaz S akag ımdan çeneme dog ru akan kanların mikdârını diyecek mecâli de art arda belime bas ıma inen lobut s is ve kılınç darbeleri aldı götürdü Birden az evvel kırılan neyimi eski sag lam hâliyle elimde buldum Üstelik gâyet rahat bir sedir üstünde oturuyordum Sag ımda Gâlib Dede solumda Hammâmîzâde I smâil Dede Efendi hüzzâm ı cedîd makâmında icrâ ettig im besteyi hus û içinde dinliyorlardı Neyi durmadan üflüyordum Atam Mustafa Hân ile vâlidem Mihris âh Sultân kapu önüne serilmis pufla minderin üstüne bag das kurup oturmus lar benim neyimi s efkat dolu bir tebessümle tâkib ediyorlardı Bu hüzzâm ı cedîd makâmı ömre bedel bir mûsıkî s âhrâhı idi vesselâm