İçimdeki Dünya İlk Eşik — Anıl Baruç

Yalnız başına düşünürken gecenin bir yerinde aslında kader çoktan sizin için bir yol çizmiştir Ne gerisinde kalanlar için durur ne ileriden el sallayanlara Şimdi düşlerde bir yolcuyum ne zamandır İçinde hapsolduğum ne yer ne gökyüzü Hapsolduğum yer ruhumu saran içten içe çürümüş doku sıkışmışken içimde bir arafa geride kalan küller dönmüş sayfalarca yalnızlığa Baktığım aynada gördüğüm ben mi benden kalanlar mı geriye Şimdi bir çocuk büyürken sokaklarında kaybettikleri gelir mi aklına Yak beni kader Ne fayda gelir benden sana Dilsizim dokunamam cümlelere Koş dersin koşamam Belki ellerinde güllerle beni beklersin alamam İsteme benden içimde kalanları bırakırım çocukluğumun geçtiği sokak köşelerinde Sonra ardı sıra izlerim o çocuğun baktığı yerden hayatı Tanıtım Bülteninden