Ilgın ve Poyraz — Gül Akpınar

Bir ağaç sabrı öğretti rüzgâra Bir rüzgâr özgürlüğü öğretti ağaca Bir kadın ikisine de insan olmayı hatırlattı Kadim Ova nın ortasında yüzyıllardır bekleyen bir söğüt Ilgın Onun gövdesinde toprağın altında binlerce yıllık hatıralar gizli Kervanların ayak sesleri âşıkların yeminleri savaşların acısı kuraklığın çaresizliği Her şeyin tanığı o Kuzeyin buzlu kapılarından kopup gelen hiçbir yerde durmayan bir rüzgâr Poyraz Onun için dünya üzerinden hızla geçilip unutulacak bir toz yığınından ibaretti Ta ki Ilgın ı görene kadar Çünkü Ilgın ondan kaçmıyor onu bekliyordu Ve gri şehirlerde kaybolmuş içindeki sesi unutan bir kadın Elif Otuz iki yıllık bir boşluk bir eksiklik bir sızı Ta ki bir sabah betonun çatlağında minicik bir filiz görene kadar Üç farklı varlık üç farklı yalnızlık üç farklı arayış Kader onları Kadim Ova da buluşturacak doğanın yasalarını yeniden yazacak imkânsızı mümkün kılacaktı Ama bir rüzgâr bir ağacın yanında sonsuza kadar kalabilir miydi Ve bir kadın gerçek evini bulduğunda onu hiç bırakır mıydı Sadakat ile özgürlüğün kök ile kanadın durmak ile gitmenin hikâyesi Rüzgârın kanadı ağacın köküne dolanmıştı bir kere artık ne fırtına ne kışın gazabı ne de zamanın geçiciliği bu bağı koparmaya yetmeyecekti

Bir ağaç sabrı öğretti rüzgâra Bir rüzgâr özgürlüğü öğretti ağaca Bir kadın ikisine de insan olmayı hatırlattı Kadim Ova nın ortasında yüzyıllardır bekleyen bir söğüt Ilgın Onun gövdesinde toprağın altında binlerce yıllık hatıralar gizli Kervanların ayak sesleri âşıkların yeminleri savaşların acısı kuraklığın çaresizliği Her şeyin tanığı o Kuzeyin buzlu kapılarından kopup gelen hiçbir yerde durmayan bir rüzgâr Poyraz Onun için dünya üzerinden hızla geçilip unutulacak bir toz yığınından ibaretti Ta ki Ilgın ı görene kadar Çünkü Ilgın ondan kaçmıyor onu bekliyordu Ve gri şehirlerde kaybolmuş içindeki sesi unutan bir kadın Elif Otuz iki yıllık bir boşluk bir eksiklik bir sızı Ta ki bir sabah betonun çatlağında minicik bir filiz görene kadar Üç farklı varlık üç farklı yalnızlık üç farklı arayış Kader onları Kadim Ova da buluşturacak doğanın yasalarını yeniden yazacak imkânsızı mümkün kılacaktı Ama bir rüzgâr bir ağacın yanında sonsuza kadar kalabilir miydi Ve bir kadın gerçek evini bulduğunda onu hiç bırakır mıydı Sadakat ile özgürlüğün kök ile kanadın durmak ile gitmenin hikâyesi Rüzgârın kanadı ağacın köküne dolanmıştı bir kere artık ne fırtına ne kışın gazabı ne de zamanın geçiciliği bu bağı koparmaya yetmeyecekti

Bir ağaç sabrı öğretti rüzgâra Bir rüzgâr özgürlüğü öğretti ağaca Bir kadın ikisine de insan olmayı hatırlattı Kadim Ova nın ortasında yüzyıllardır bekleyen bir söğüt Ilgın Onun gövdesinde toprağın altında binlerce yıllık hatıralar gizli Kervanların ayak sesleri âşıkların yeminleri savaşların acısı kuraklığın çaresizliği Her şeyin tanığı o Kuzeyin buzlu kapılarından kopup gelen hiçbir yerde durmayan bir rüzgâr Poyraz Onun için dünya üzerinden hızla geçilip unutulacak bir toz yığınından ibaretti Ta ki Ilgın ı görene kadar Çünkü Ilgın ondan kaçmıyor onu bekliyordu Ve gri şehirlerde kaybolmuş içindeki sesi unutan bir kadın Elif Otuz iki yıllık bir boşluk bir eksiklik bir sızı Ta ki bir sabah betonun çatlağında minicik bir filiz görene kadar Üç farklı varlık üç farklı yalnızlık üç farklı arayış Kader onları Kadim Ova da buluşturacak doğanın yasalarını yeniden yazacak imkânsızı mümkün kılacaktı Ama bir rüzgâr bir ağacın yanında sonsuza kadar kalabilir miydi Ve bir kadın gerçek evini bulduğunda onu hiç bırakır mıydı Sadakat ile özgürlüğün kök ile kanadın durmak ile gitmenin hikâyesi Rüzgârın kanadı ağacın köküne dolanmıştı bir kere artık ne fırtına ne kışın gazabı ne de zamanın geçiciliği bu bağı koparmaya yetmeyecekti

Bir ağaç sabrı öğretti rüzgâra Bir rüzgâr özgürlüğü öğretti ağaca Bir kadın ikisine de insan olmayı hatırlattı Kadim Ova nın ortasında yüzyıllardır bekleyen bir söğüt Ilgın Onun gövdesinde toprağın altında binlerce yıllık hatıralar gizli Kervanların ayak sesleri âşıkların yeminleri savaşların acısı kuraklığın çaresizliği Her şeyin tanığı o Kuzeyin buzlu kapılarından kopup gelen hiçbir yerde durmayan bir rüzgâr Poyraz Onun için dünya üzerinden hızla geçilip unutulacak bir toz yığınından ibaretti Ta ki Ilgın ı görene kadar Çünkü Ilgın ondan kaçmıyor onu bekliyordu Ve gri şehirlerde kaybolmuş içindeki sesi unutan bir kadın Elif Otuz iki yıllık bir boşluk bir eksiklik bir sızı Ta ki bir sabah betonun çatlağında minicik bir filiz görene kadar Üç farklı varlık üç farklı yalnızlık üç farklı arayış Kader onları Kadim Ova da buluşturacak doğanın yasalarını yeniden yazacak imkânsızı mümkün kılacaktı Ama bir rüzgâr bir ağacın yanında sonsuza kadar kalabilir miydi Ve bir kadın gerçek evini bulduğunda onu hiç bırakır mıydı Sadakat ile özgürlüğün kök ile kanadın durmak ile gitmenin hikâyesi Rüzgârın kanadı ağacın köküne dolanmıştı bir kere artık ne fırtına ne kışın gazabı ne de zamanın geçiciliği bu bağı koparmaya yetmeyecekti

Bir ağaç sabrı öğretti rüzgâra Bir rüzgâr özgürlüğü öğretti ağaca Bir kadın ikisine de insan olmayı hatırlattı Kadim Ova nın ortasında yüzyıllardır bekleyen bir söğüt Ilgın Onun gövdesinde toprağın altında binlerce yıllık hatıralar gizli Kervanların ayak sesleri âşıkların yeminleri savaşların acısı kuraklığın çaresizliği Her şeyin tanığı o Kuzeyin buzlu kapılarından kopup gelen hiçbir yerde durmayan bir rüzgâr Poyraz Onun için dünya üzerinden hızla geçilip unutulacak bir toz yığınından ibaretti Ta ki Ilgın ı görene kadar Çünkü Ilgın ondan kaçmıyor onu bekliyordu Ve gri şehirlerde kaybolmuş içindeki sesi unutan bir kadın Elif Otuz iki yıllık bir boşluk bir eksiklik bir sızı Ta ki bir sabah betonun çatlağında minicik bir filiz görene kadar Üç farklı varlık üç farklı yalnızlık üç farklı arayış Kader onları Kadim Ova da buluşturacak doğanın yasalarını yeniden yazacak imkânsızı mümkün kılacaktı Ama bir rüzgâr bir ağacın yanında sonsuza kadar kalabilir miydi Ve bir kadın gerçek evini bulduğunda onu hiç bırakır mıydı Sadakat ile özgürlüğün kök ile kanadın durmak ile gitmenin hikâyesi Rüzgârın kanadı ağacın köküne dolanmıştı bir kere artık ne fırtına ne kışın gazabı ne de zamanın geçiciliği bu bağı koparmaya yetmeyecekti