İmgeden Sembole Şem ve Pervâne Fars ve Türk Şiirinde — Sadık Armutlu

Mum bir aydınlanma aracıdır Geceleri ışık çevresinde dönen küçük kelebeklere kepeneklere de pervâne denir Pervâne doğası gereği gördüğü bir ışığın etrafında döner durur ve kendini o ışığın alevinde yok eder Bundan dolayı şem ve pervâne birlikte anılır olmuştur Eskiler karanlık geceleri aydınlanmak için mum yakarlarmış Mum oldukça çok rağbet edilen bir aydınlanma aracı olarak hemen her köşeyi süslermiş Bu mumun bir de vazgeçemeyeni varmış Pervâne Mum yanmaya başladığı zaman pervaneler çevresinde dolanıp durur ve kanatlarını onun alevinde yakar kül olurmuş Bu gerçek şairlere esin kaynağı olmuştur Ateşe koşan pervaneler örnekleme yoluyla ilk kez hadislerde yer aldı Bu gerçek olan bir olguydu çünkü pervanelerin geceleyin gördükleri ateşe ışığa yönelmeleri de gerçeğin ta kendisiydi Pervânenin mumun ateşinde korkusuzca can vermesi onun âşık mumun da maşuk olarak algılanmasına neden olmuştur Bu olgudan hareket edilerek pervânenin mum ile olan hikâyesi yazılmaya başlandı Bu iki unsurun birbirleriyle olan ilişkisi ilk önce Hallâc tarafından ve irfanî olarak ortaya konuldu Attâr şairlik yeteneği doğrultusunda şem ve pervâneyi irfanî yaklaşımla yeniden yorumlayıp onlara bir misyon yükledi Bu misyonu Sa dî beşerî bağlamda ele aldı ve son noktayı koydu Bundan dolayı gerek beşerî gerekse tasavvufî aşk duygularının dillendirilmesinde şem ve pervâne rol model olarak şiirlerde boy gösterdiler Bu durum önce Fars sonra Türk şiirinde ele alınıp şair ve yazarlar tarafından işlendi Fars ve Türk şairleri şem in yanma aydınlatma erime gibi işlevselliğinden fanus fitil boy renk gibi şekilselliğinden yola çıkarak imajinasyon dünyalarında çeşitli metaforlar oluşturmuşlar renkli tahayyüller kurgulamışlar bazen âşığın ağzından bazen de âşık şâir olarak kendi ağızlarından binlerce ölümsüz beyit ortaya koymuşlardır Bunu yaparken gerçek olandan hareket etmişler mecaza ulaşmışlar Diğer bir söyleyişle bu iki unsur önce şairlerin imgelerinde yer almış sonra bu yer alış sembole evrilmiştir Kitabımıza İmgeden Sembole dememiz de bundan dolayıdır

Mum bir aydınlanma aracıdır Geceleri ışık çevresinde dönen küçük kelebeklere kepeneklere de pervâne denir Pervâne doğası gereği gördüğü bir ışığın etrafında döner durur ve kendini o ışığın alevinde yok eder Bundan dolayı şem ve pervâne birlikte anılır olmuştur Eskiler karanlık geceleri aydınlanmak için mum yakarlarmış Mum oldukça çok rağbet edilen bir aydınlanma aracı olarak hemen her köşeyi süslermiş Bu mumun bir de vazgeçemeyeni varmış Pervâne Mum yanmaya başladığı zaman pervaneler çevresinde dolanıp durur ve kanatlarını onun alevinde yakar kül olurmuş Bu gerçek şairlere esin kaynağı olmuştur Ateşe koşan pervaneler örnekleme yoluyla ilk kez hadislerde yer aldı Bu gerçek olan bir olguydu çünkü pervanelerin geceleyin gördükleri ateşe ışığa yönelmeleri de gerçeğin ta kendisiydi Pervânenin mumun ateşinde korkusuzca can vermesi onun âşık mumun da maşuk olarak algılanmasına neden olmuştur Bu olgudan hareket edilerek pervânenin mum ile olan hikâyesi yazılmaya başlandı Bu iki unsurun birbirleriyle olan ilişkisi ilk önce Hallâc tarafından ve irfanî olarak ortaya konuldu Attâr şairlik yeteneği doğrultusunda şem ve pervâneyi irfanî yaklaşımla yeniden yorumlayıp onlara bir misyon yükledi Bu misyonu Sa dî beşerî bağlamda ele aldı ve son noktayı koydu Bundan dolayı gerek beşerî gerekse tasavvufî aşk duygularının dillendirilmesinde şem ve pervâne rol model olarak şiirlerde boy gösterdiler Bu durum önce Fars sonra Türk şiirinde ele alınıp şair ve yazarlar tarafından işlendi Fars ve Türk şairleri şem in yanma aydınlatma erime gibi işlevselliğinden fanus fitil boy renk gibi şekilselliğinden yola çıkarak imajinasyon dünyalarında çeşitli metaforlar oluşturmuşlar renkli tahayyüller kurgulamışlar bazen âşığın ağzından bazen de âşık şâir olarak kendi ağızlarından binlerce ölümsüz beyit ortaya koymuşlardır Bunu yaparken gerçek olandan hareket etmişler mecaza ulaşmışlar Diğer bir söyleyişle bu iki unsur önce şairlerin imgelerinde yer almış sonra bu yer alış sembole evrilmiştir Kitabımıza İmgeden Sembole dememiz de bundan dolayıdır Tanıtım Bülteninden

Mum bir aydınlanma aracıdır Geceleri ışık çevresinde dönen küçük kelebeklere kepeneklere de pervâne denir Pervâne doğası gereği gördüğü bir ışığın etrafında döner durur ve kendini o ışığın alevinde yok eder Bundan dolayı şem ve pervâne birlikte anılır olmuştur Eskiler karanlık geceleri aydınlanmak için mum yakarlarmış Mum oldukça çok rağbet edilen bir aydınlanma aracı olarak hemen her köşeyi süslermiş Bu mumun bir de vazgeçemeyeni varmış Pervâne Mum yanmaya başladığı zaman pervaneler çevresinde dolanıp durur ve kanatlarını onun alevinde yakar kül olurmuş Bu gerçek şairlere esin kaynağı olmuştur Ateşe koşan pervaneler örnekleme yoluyla ilk kez hadislerde yer aldı Bu gerçek olan bir olguydu çünkü pervanelerin geceleyin gördükleri ateşe ışığa yönelmeleri de gerçeğin ta kendisiydi Pervânenin mumun ateşinde korkusuzca can vermesi onun âşık mumun da maşuk olarak algılanmasına neden olmuştur Bu olgudan hareket edilerek pervânenin mum ile olan hikâyesi yazılmaya başlandı Bu iki unsurun birbirleriyle olan ilişkisi ilk önce Hallâc tarafından ve irfanî olarak ortaya konuldu Attâr şairlik yeteneği doğrultusunda şem ve pervâneyi irfanî yaklaşımla yeniden yorumlayıp onlara bir misyon yükledi Bu misyonu Sa dî beşerî bağlamda ele aldı ve son noktayı koydu Bundan dolayı gerek beşerî gerekse tasavvufî aşk duygularının dillendirilmesinde şem ve pervâne rol model olarak şiirlerde boy gösterdiler Bu durum önce Fars sonra Türk şiirinde ele alınıp şair ve yazarlar tarafından işlendi Fars ve Türk şairleri şem in yanma aydınlatma erime gibi işlevselliğinden fanus fitil boy renk gibi şekilselliğinden yola çıkarak imajinasyon dünyalarında çeşitli metaforlar oluşturmuşlar renkli tahayyüller kurgulamışlar bazen âşığın ağzından bazen de âşık şâir olarak kendi ağızlarından binlerce ölümsüz beyit ortaya koymuşlardır Bunu yaparken gerçek olandan hareket etmişler mecaza ulaşmışlar Diğer bir söyleyişle bu iki unsur önce şairlerin imgelerinde yer almış sonra bu yer alış sembole evrilmiştir Kitabımıza İmgeden Sembole dememiz de bundan dolayıdır

Mum bir aydınlanma aracıdır Geceleri ışık çevresinde dönen küçük kelebeklere kepeneklere de pervâne denir Pervâne doğası gereği gördüğü bir ışığın etrafında döner durur ve kendini o ışığın alevinde yok eder Bundan dolayı şem ve pervâne birlikte anılır olmuştur Eskiler karanlık geceleri aydınlanmak için mum yakarlarmış Mum oldukça çok rağbet edilen bir aydınlanma aracı olarak hemen her köşeyi süslermiş Bu mumun bir de vazgeçemeyeni varmış Pervâne Mum yanmaya başladığı zaman pervaneler çevresinde dolanıp durur ve kanatlarını onun alevinde yakar kül olurmuş Bu gerçek şairlere esin kaynağı olmuştur Ateşe koşan pervaneler örnekleme yoluyla ilk kez hadislerde yer aldı Bu gerçek olan bir olguydu çünkü pervanelerin geceleyin gördükleri ateşe ışığa yönelmeleri de gerçeğin ta kendisiydi Pervânenin mumun ateşinde korkusuzca can vermesi onun âşık mumun da maşuk olarak algılanmasına neden olmuştur Bu olgudan hareket edilerek pervânenin mum ile olan hikâyesi yazılmaya başlandı Bu iki unsurun birbirleriyle olan ilişkisi ilk önce Hallâc tarafından ve irfanî olarak ortaya konuldu Attâr şairlik yeteneği doğrultusunda şem ve pervâneyi irfanî yaklaşımla yeniden yorumlayıp onlara bir misyon yükledi Bu misyonu Sa dî beşerî bağlamda ele aldı ve son noktayı koydu Bundan dolayı gerek beşerî gerekse tasavvufî aşk duygularının dillendirilmesinde şem ve pervâne rol model olarak şiirlerde boy gösterdiler Bu durum önce Fars sonra Türk şiirinde ele alınıp şair ve yazarlar tarafından işlendi Fars ve Türk şairleri şem in yanma aydınlatma erime gibi işlevselliğinden fanus fitil boy renk gibi şekilselliğinden yola çıkarak imajinasyon dünyalarında çeşitli metaforlar oluşturmuşlar renkli tahayyüller kurgulamışlar bazen âşığın ağzından bazen de âşık şâir olarak kendi ağızlarından binlerce ölümsüz beyit ortaya koymuşlardır Bunu yaparken gerçek olandan hareket etmişler mecaza ulaşmışlar Diğer bir söyleyişle bu iki unsur önce şairlerin imgelerinde yer almış sonra bu yer alış sembole evrilmiştir Kitabımıza İmgeden Sembole dememiz de bundan dolayıdır Tanıtım Bülteninden

Mum bir aydınlanma aracıdır Geceleri ışık çevresinde dönen küçük kelebeklere kepeneklere de pervâne denir Pervâne doğası gereği gördüğü bir ışığın etrafında döner durur ve kendini o ışığın alevinde yok eder Bundan dolayı şem ve pervâne birlikte anılır olmuştur Eskiler karanlık geceleri aydınlanmak için mum yakarlarmış Mum oldukça çok rağbet edilen bir aydınlanma aracı olarak hemen her köşeyi süslermiş Bu mumun bir de vazgeçemeyeni varmış Pervâne Mum yanmaya başladığı zaman pervaneler çevresinde dolanıp durur ve kanatlarını onun alevinde yakar kül olurmuş Bu gerçek şairlere esin kaynağı olmuştur Ateşe koşan pervaneler örnekleme yoluyla ilk kez hadislerde yer aldı Bu gerçek olan bir olguydu çünkü pervanelerin geceleyin gördükleri ateşe ışığa yönelmeleri de gerçeğin ta kendisiydi Pervânenin mumun ateşinde korkusuzca can vermesi onun âşık mumun da maşuk olarak algılanmasına neden olmuştur Bu olgudan hareket edilerek pervânenin mum ile olan hikâyesi yazılmaya başlandı Bu iki unsurun birbirleriyle olan ilişkisi ilk önce Hallâc tarafından ve irfanî olarak ortaya konuldu Attâr şairlik yeteneği doğrultusunda şem ve pervâneyi irfanî yaklaşımla yeniden yorumlayıp onlara bir misyon yükledi Bu misyonu Sa dî beşerî bağlamda ele aldı ve son noktayı koydu Bundan dolayı gerek beşerî gerekse tasavvufî aşk duygularının dillendirilmesinde şem ve pervâne rol model olarak şiirlerde boy gösterdiler Bu durum önce Fars sonra Türk şiirinde ele alınıp şair ve yazarlar tarafından işlendi Fars ve Türk şairleri şem in yanma aydınlatma erime gibi işlevselliğinden fanus fitil boy renk gibi şekilselliğinden yola çıkarak imajinasyon dünyalarında çeşitli metaforlar oluşturmuşlar renkli tahayyüller kurgulamışlar bazen âşığın ağzından bazen de âşık şâir olarak kendi ağızlarından binlerce ölümsüz beyit ortaya koymuşlardır Bunu yaparken gerçek olandan hareket etmişler mecaza ulaşmışlar Diğer bir söyleyişle bu iki unsur önce şairlerin imgelerinde yer almış sonra bu yer alış sembole evrilmiştir Kitabımıza İmgeden Sembole dememiz de bundan dolayıdır Yayınevi Gece Kitaplığı Yazar Sadık Armutlu Sayfa 467 Sayfa Kağıt 2 Hamur Boyut 16 00x24 00 cm Basım Yılı Aralık 2023 Barkod 9786254253560 Kategori Araştırma İnceleme Referans

Mum bir aydınlanma aracıdır Geceleri ışık çevresinde dönen küçük kelebeklere kepeneklere de pervâne denir Pervâne doğası gereği gördüğü bir ışığın etrafında döner durur ve kendini o ışığın alevinde yok eder Bundan dolayı şem ve pervâne birlikte anılır olmuştur Eskiler karanlık geceleri aydınlanmak için mum yakarlarmış Mum oldukça çok rağbet edilen bir aydınlanma aracı olarak hemen her köşeyi süslermiş Bu mumun bir de vazgeçemeyeni varmış Pervâne Mum yanmaya başladığı zaman pervaneler çevresinde dolanıp durur ve kanatlarını onun alevinde yakar kül olurmuş Bu gerçek şairlere esin kaynağı olmuştur Ateşe koşan pervaneler örnekleme yoluyla ilk kez hadislerde yer aldı Bu gerçek olan bir olguydu çünkü pervanelerin geceleyin gördükleri ateşe ışığa yönelmeleri de gerçeğin ta kendisiydi Pervânenin mumun ateşinde korkusuzca can vermesi onun âşık mumun da maşuk olarak algılanmasına neden olmuştur Bu olgudan hareket edilerek pervânenin mum ile olan hikâyesi yazılmaya başlandı Bu iki unsurun birbirleriyle olan ilişkisi ilk önce Hallâc tarafından ve irfanî olarak ortaya konuldu Attâr şairlik yeteneği doğrultusunda şem ve pervâneyi irfanî yaklaşımla yeniden yorumlayıp onlara bir misyon yükledi Bu misyonu Sa dî beşerî bağlamda ele aldı ve son noktayı koydu Bundan dolayı gerek beşerî gerekse tasavvufî aşk duygularının dillendirilmesinde şem ve pervâne rol model olarak şiirlerde boy gösterdiler Bu durum önce Fars sonra Türk şiirinde ele alınıp şair ve yazarlar tarafından işlendi Fars ve Türk şairleri şem in yanma aydınlatma erime gibi işlevselliğinden fanus fitil boy renk gibi şekilselliğinden yola çıkarak imajinasyon dünyalarında çeşitli metaforlar oluşturmuşlar renkli tahayyüller kurgulamışlar bazen âşığın ağzından bazen de âşık şâir olarak kendi ağızlarından binlerce ölümsüz beyit ortaya koymuşlardır Bunu yaparken gerçek olandan hareket etmişler mecaza ulaşmışlar Diğer bir söyleyişle bu iki unsur önce şairlerin imgelerinde yer almış s

Mum bir aydınlanma aracıdır Geceleri ışık çevresinde dönen küçük kelebeklere kepeneklere de pervâne denir Pervâne doğası gereği gördüğü bir ışığın etrafında döner durur ve kendini o ışığın alevinde yok eder Bundan dolayı şem ve pervâne birlikte anılır olmuştur Eskiler karanlık geceleri aydınlanmak için mum yakarlarmış Mum oldukça çok rağbet edilen bir aydınlanma aracı olarak hemen her köşeyi süslermiş Bu mumun bir de vazgeçemeyeni varmış Pervâne Mum yanmaya başladığı zaman pervaneler çevresinde dolanıp durur ve kanatlarını onun alevinde yakar kül olurmuş Bu gerçek şairlere esin kaynağı olmuştur Ateşe koşan pervaneler örnekleme yoluyla ilk kez hadislerde yer aldı Bu gerçek olan bir olguydu çünkü pervanelerin geceleyin gördükleri ateşe ışığa yönelmeleri de gerçeğin ta kendisiydi Pervânenin mumun ateşinde korkusuzca can vermesi onun âşık mumun da maşuk olarak algılanmasına neden olmuştur Bu olgudan hareket edilerek pervânenin mum ile olan hikâyesi yazılmaya başlandı Bu iki unsurun birbirleriyle olan ilişkisi ilk önce Hallâc tarafından ve irfanî olarak ortaya konuldu Attâr şairlik yeteneği doğrultusunda şem ve pervâneyi irfanî yaklaşımla yeniden yorumlayıp onlara bir misyon yükledi Bu misyonu Sa dî beşerî bağlamda ele aldı ve son noktayı koydu Bundan dolayı gerek beşerî gerekse tasavvufî aşk duygularının dillendirilmesinde şem ve pervâne rol model olarak şiirlerde boy gösterdiler Bu durum önce Fars sonra Türk şiirinde ele alınıp şair ve yazarlar tarafından işlendi Fars ve Türk şairleri şem in yanma aydınlatma erime gibi işlevselliğinden fanus fitil boy renk gibi şekilselliğinden yola çıkarak imajinasyon dünyalarında çeşitli metaforlar oluşturmuşlar renkli tahayyüller kurgulamışlar bazen âşığın ağzından bazen de âşık şâir olarak kendi ağızlarından binlerce ölümsüz beyit ortaya koymuşlardır Bunu yaparken gerçek olandan hareket etmişler mecaza ulaşmışlar Diğer bir söyleyişle bu iki unsur önce şairlerin imgelerinde yer almış sonra bu yer alış sembole evrilmiştir Kitabımıza İmgeden Sembole dememiz de bundan dolayıdır