Infinitum — Rıdvan Yılmam

İnsan kendi kendisinin yarasıdır Ağırca bir karanlık yüreğinin odalarında O giz düşmanı beden çürümesi gibi İnsan insanın başka yarasında dolanır Uzunca yüzü koridor bakışlarıyla Geçecek bir zaman yitirecek bir sesi Sessizlik içinde pencere ağzıyla İnsan insandan vazgeçecek Gönlü düşecek ağlayacak bir sağır Korkakça yürüyecek gölgesinin adımlarında O güz akşamı yağmur serpintisi gibi İnsan insana boyun eğecek