İnsan Kozası — Özilhan Cafer

Kaçmak yok Bu gece kendinle hesaplaşma bana hesap verme zamanı Sesi öfkeli gözleri fırtınanın Habercisi bulutlar kadar siyah Artık kendine gel İnsanları sevmek insanlarla yaşamak için yanlarında Olmak gerekmiyor Uzakta da olsa sen yüreğini açtığın anda göreceksin onlar hep senin yanında olacak Yanında olmak elini tutmak saçını okşamak onlara sarılmak değil Yanında olmak sevgi saygı o insanın seni ilk gördüğü seni tanıdığı sevdiği andaki seni ona geri vermendir paylaşmaktır Temmuzda beraber üşüyüp mart ayında beraber yanmaktır Kalktı elini omzuma attı Hadi kalk artık Sen sen ol Can olduğunu hatırla Can ol Can gibi yaşa Ben artık seni izlemek arkanı toplamak istemiyorum Her saniye Denizcan olmak istemiyorum Gözlerinde toplanan yaşları görmeme gerek kalmadı Gözlerimde toplanan yaşlar yanaklarıma süzülürken Deniz in uzaklaşan ayak seslerini duydum hızla kalktım onun ayak seslerine kendi ayak seslerimi kattım onun ayağını kaldırdığı yere ben ayağımı basarak aynı yöne yürümeye başladım