İntihar ı Aşk — F M Oğuskan

Ayrıldık Birbirlerini tanıyan yabancılar olduk biz artık Bu o kadar zor ki Durakta denk gelince görmezden gelmek yolda karşılaşınca kafanı çevirmek ve ne kadar yansa da canın mutlu olur inşallah diye her gece dua etmek çok zor Yaşamış olmak için yaşamak nedir bilir misin Hah işte öyle bir çözümsüzlüğün içindeyim Savaşlar yapılıyor içimde kan revan bitap haldeyim Yaran var mı diye orma yara değil bunlar Kırık dolu her yerim Paramparça oldu hayallerim gerçeklerimden vurgun yedim Ağlayamayacak kadar üzgün gülemeyecek kadar yorgun bitkin Yoruluyor işte insan Gezmekten koşmaktan filan değil sevmekten Her gün yirmi dört saat gece gündüz uyanık uyurken yürürken otururken bir bardak çayın demini yudumlarken her an her saniye sevmekten yoruluyor insan Ne kimsenin elini uzatması kaldırıyor insanı çöktüğü kalpten ne de kimsenin kovması terk ettiriyor sevenini tutunduğu yürekten Ey beni yorgun düşüren Ey en iyi tanıdığım yabancı Yak beni söndüğüm külden Ateşin olsa da yalancı